می‌دونم هیچ کس بهت اینا رو نگفته ولی...

می‌دونم هیچ کس اینا رو بهت نگفته ولی من میگم...

مرسی که تا اینجا دووم آوردی

مرسی که خودتت رو دوست داری و برای آرزو و هدفات ارزش قائلی

مرسی که همه رو درک کردی و با اینکه می‌تونستی حرف بزنی ترجیح دادی سکوت کنی تا قلب طرف مقابل رو نشکونی

مرسی که با تمام خستگی هات هنوز داری می جنگی تا برنده شی

من درک میکنم که خسته ای دیگه نمیتونی مثل قبل بخندی و می‌دونم که نه دیگه تحمل درد رو داری نه اشک روی گونه هات رو

درک میکنم که میخوای از این دنیا فرار کنی من تمام اون حس حاله بغض تو گلو گریه بی دلیل رو می‌فهمم اما...

کنار درک و تشکر یه چیز دیگه هم میبینم اون چیزی که کسی ندید اون استعدادی فراموش شد عشقی که دیده نشد اعتمادی که شکسته شد همه رو درک میکنم و میبینم

ولی می‌دونی قشنگیش چیه یه روزی که دفتر خاطرات رو باز می‌کنی و به این روزا افتخار میکنی به همه این سختیا به تمام شب های که خوابت نبرد نه برای اینکه تجربه شون کردی نه چون با اون همه سختی بازم قشنگ ترین لبخند رو داری

فقط می‌خوام بگم درک میکنم که بعضی اوقات نمیشه اما تو شاهکار خالقی پس اگه تا الان تونستی بقیه اش رو هم میتونی فقط یه کم صبر میخواد و تلاش