چرا انقدر زود خسته میشیم؟؟

این پست درباره ی خستگی جسم نیست،درباره ی خستگیه که از اول که چشم هامون رو باز می کنیم و تا شب که می خوابیم روی دوشمون سنگینی می کنه‌

یه زمانی خستگی نشونه‌ی آخرِ راه بود. آخرِ کار، آخرِ روز، آخرِ تلاش. الان اما خستگی زودتر میاد؛ قبل از شروع، وسطِ فکر، حتی قبل از این‌که بفهمیم واقعاً چی می‌خوایم. ما از کار زیاد خسته نیستیم. از فکرِ مداوم خسته‌ایم.

این خستگی از جنس عضله و استخوان نیست،از جنس ذهنه. ذهنی که هیچ‌وقت خاموش نمی‌شه. حتی وقتی گوشی دستمون نیست، حتی وقتی ظاهراً بیکاریم، ذهن داره کار خودش رو می‌کنه: مقایسه، تحلیل، سرزنش، و مرورِ هزار تا «باید».

ما هم‌زمان داریم چند زندگی رو زندگی می‌کنیم: زندگی‌ای که داریم، زندگی‌ای که فکر می‌کنیم باید داشته باشیم، و زندگی‌ای که توی بقیه می‌بینیم و با خودمون می‌گیم «من عقبم».

نسل‌های قبل از ما از کار خسته می‌شدن. ما از فکرِ کار خسته می‌شیم. از این‌که همیشه باید آماده باشیم. همیشه در حال بهتر شدن. همیشه در حال اثبات خودمون. ما یاد گرفتیم چطور ادامه بدیم، اما کسی یادمون نداد کی توقف کنیم.

برای همین خستگی زود میاد. دل‌زدگی زود میاد. بی‌حوصلگی زود میاد. نه چون کم‌طاقت شدیم، بلکه چون بارِ ذهنی‌مون خیلی بیشتر از توانمونه. ما فقط خسته نیستیم؛ اشباع شدیم. از تصویر، از صدا، از نظر، از مقایسه، از این‌که مدام باید بدونیم دیگران درباره‌مون چی فکر می‌کنن.

و شاید ترسناک‌ترین بخش ماجرا اینه که بعضی‌هامون دیگه حتی متوجه خسته بودن‌مون هم نیستیم. فقط بی‌حوصله‌ایم، بی‌انرژی، بی‌میل، و فکر می کنیم مشکل از ماست‌.

شاید لازم نباشه سریع‌تر بدویم. بیشتر تلاش کنیم. یا خودمون رو سرزنش کنیم. شاید فقط باید بپذیریم که خستگی امروز نشونه‌ی ضعف نیست؛ نشونه‌ی زیاد خواستن از خودمونه. و شاید اولین قدمِ نفس کشیدن همین باشه که از خودمون بپرسیم: واقعاً داریم به سمت چی می‌دویم؟