«زنده ماندنِ بی‌دل»

درود🫡،اولین پستمه،و هر متنی که مینویسم از بداهه های ذهن خودمه..✍️

گذر رودخانه؟ همانند گذر زندگی است. احوالِ رودخانه وابسته است به آسمان، همان‌طور که زندگی وابسته است به حالِ دلِ صاحبش.

آسمان که بتابد و پرندگان در آن آوازِ شادی بخوانند، رودخانه هم رقصان می‌شود؛ صدای آرامش و بوی حیات می‌دهد، همچون دلی که زنده است. دلی که زنده باشد، زندگانی را می‌فهمد.

همان آسمان، زمانی که طوفانی شود، غرش می‌کند؛ انگار که دیگر هیچ‌چیز برای از دست دادن ندارد. رودخانه هم همراه او، پرهیاهو و خشمگین می‌شود؛ رفیق آشوب و نابودی می‌شود، صدای فریاد و بوی ج.نگ می‌دهد، همچون دلی که در حال انفجار است. دلی که پرخشم شود، زندگانی را فراموش می‌کند.

اما وای به زمانی که آسمان ابری شود… نه بتابد، نه ببارد. رودخانه انگار هیچ مقصدی ندارد؛ یا ساکن است، یا بی‌هدف جریان پیدا می‌کند. انگار فقط یک م.رده‌ی متحرک است. رفیق غم و تاریکی می‌شود، صدای سکوت و بوی م.رگ می‌دهد، همچون دلی که م.رده است. دلی که م.رده باشد، زندگانی بر او سنگینی می‌کند، زیرا حیاتی که فقط نفس کشیدن باشد، بارِ ثقیل و بیهوده‌ای است.

و دردناک‌تر آن‌جاست که امروز، آسمان‌های ابری کم نیستند. دل‌های م.رده، بسیار بیش از دل‌های زنده‌اند.

رودخانه‌های زیادی جاری‌اند، اما نه برای رسیدن، فقط برای تمام نشدن. نفس می‌کشند، بی‌آنکه زندگی کنند.

حالا، در روزگاری که نفس کشیدن جای زندگی را گرفته و دل‌م.رده بودن عادی شده است، شاید بزرگ‌ترین فاجعه‌ی انسان، نه م.ردن، بلکه زنده ماندنِ بی‌دل باشد. و چه کسی مقصر است، وقتی بیشتر انسان‌ها فقط تمرین زنده ماندن می‌کنند، نه زندگی؟