امیدوارم صد و بیست ساله بشی!

هدف این پست اینه که بگم چرا میگیم «امیدوارم صد و بیست ساله بشی!» فکر کنم اولین نفری هستم که با این موضوع پست میذارم چون سرچ کردم کسی نذاشته بود ولی اگه شما قبلا با این موضوع پست گذاشتین حتما تو کامنتا بگید💘

در ایران باستان(از جمله دورهٔ هخامنشی)، سال رسمی 365 روز بوده اما سال واقعی خورشیدی تقریبا 365 روز و 6 ساعت هست

این 6 ساعت ها اگر جبران نشه کم کم فصل ها جا به جا میشن امروزه ما هر 4 سال 1 روز اضافه میکنیم و بهش میگیم سال کبیسه یعنی اون 6 ساعت هر سال رو نگه میداریم و ضربدر 4 میکنیم که میشه 24 ساعت یا 1 روز و هر چهار سال یک روز به تقویم اضافه میشه اما توی تقویم ایرانیان باستان اینجوری نبود!

ایرانیان باستان سال کبیسه نداشتن راه حل قدیمی (طبق روایت) : میگن به جای اضافه کردن «روز»، اینکارو میکردن : هر سال تقریبا 6 ساعت عقب می افتاد 6 ساعت × 120 سال ≈ 30 روز یعنی بعد از 120 سال، تقویم یک ماه کامل عقب می افتاد پس یک ماه کامل به تقویم اضافه میکردن تا همه چیز دوباره سر جاش بیاد.

این اتفاق تبدیل به جشن میشد چرا؟ چون این اتفاق خیلی نادر بود (هر 120 سال یکبار) و یک اصلاح بزرگِ تقویمی محسوب میشد و با نظم کیهانی، زمان، دین و حکومت گره میخورد.

مردم ایرانِ باستان به هم میگفتن :«امیدوارم اونقدر زنده باشی که جشن 120 ساله رو ببینی!» که بعد ها تبدیل شد به :«امیدوارم 120 ساله بشی!»

حالا چرا مردم برای اون جشن انقد مشتاق بودن؟ چون در اون یک ماه : کار رسمی و سنگین تعطیل یا خیلی کم میشده کشاورزی سنگین انجام نمیشده جنگ و لشکر کشی راه نمی افتاده کار های اداری و حکومتی حداقلی بوده توی بعضی جاها هم میگن که یک ماه جشن و شادی به خرج حکومت بوده!

توی اون یک ماه بدهی ها موقتا بخشیده میشده، مجازاتها سبک تر میشدن یا متوقف میشده، آدم هارو باهم آشتی میدادن، شروع دوباره ی نمادین اتفاق می افتاده. یعنی : هم زمان اصلاح میشده، هم روابط انسانی :)