زندگی آزموده (پارت۲)

زندگی جریانی خارج از ما است ،بی‌رحمانه میگذرد و منتظر هیچ کس نمی‌ماند. زور زندگی از همه چیز در دنیا بیشتر است....

روز ها در پی هم می رفتن و او روز به روز از چیزی که از خود انتظار داشت دور میشد.. شباهتی با گذشته و آینده اش نداشت ، اون برای ماه ها خودش نبود و کسی متوجه این موضوع نشد جز خودش در این کره خاکی به دنبال فردی بود که کنارش باشد ولی نبود ، اون هیچکس را جز خودش نداشت ، و این مهمترین و شاید تنها ترین معنای زیستن باشد ، اینکه ما با تمام چیز هایی که داریم و نداریم ، با وجود کسانی که دوستشان داریم در نهایت ما هیچکس را جز خودمان نداریم...

حالا اون و خودش در مقابل هم قرار گرفته بودند ، جنگی بین کسی که هست و کسی که می‌توانست باشد... این جنگ مانند خوره ذره ذره وجودش را از بین می‌برد و اون کاری به جز تماشا کردن نداشت.. یکی از دلایل این جنگ یا شاید تنها دلیل این جنگ دردناک چیزی جز خود او نبود. زمانی که به خاطر خانواده اش بیخیال نویسندگی شد ، روزی که به خاطر مادرش تحصیل در دانشگاه را کنار گذاشت ، همه این ها جرقه ای برای آغاز این جنگ فزاینده بودند..

و الان هم کاری نمی‌توانست برای خودش بکند یا شاید نمیخواست که کاری بکند. چون هرکس بخواهد میتواند ، بهانه ها همه دروغ اند... در این گوشه دنیا اون غریب افتاده بود ، حتی خودش را هم نداشت چه برسد به کسانی که بخاطرشان یک عمر از تمام خودش گذشته بود شد در این دنیا هر کس به نحوه ای زنده به گور است ، یکی در احساساتش ، یکی در خیالش ، یکی در فکرش ، یکی در خاطراتش و یکی در تنهایی اش..

سنش برای ورود به غار تنهایی و این همه درد کم بود. اما چه میتوان کرد سن ما با سال هایی که زندگی کرده ایم سنجیده نمیشود با نبرد هایی که جنگیدیم تعیین می‌شود... کسی نداست که او هرشب یا چه چیزی هایی می‌جنگد و صبح چه گونه با وجود آوار جنگ لبخند می‌زند. حتی نزدیک ترین آدم های زندگی اش هم درکش نمی‌کردند ، یا شاید هم تلاشی نمی‌کردند تا درکش کنند..