مغزم می خواهد مرا بکشد؟!

🎀جمله «مغزم می‌خواهد مرا بکشد» تعبیری بسیار قوی، تکان‌دهنده و در عین حال قابل درک از یک نبرد درونی است. وقتی این جمله را می‌گوییم، به نظر می‌رسد که بین «ما» (به عنوان صاحب آگاهی) و «مغز ما» (به عنوان پردازشگری که گاهی از کنترل خارج می‌شود) یک شکاف بزرگ ایجاد شده است. ✨این حس معمولا از چند مجرا نشأت می‌گیرد که در اینجا به بررسی آن‌ها می‌پردازیم:

۱. نشخوار فکری و افکار مزاحم گاهی مغز مانند ماشینی می‌شود که ترمز آن بریده است. مرور مداوم اشتباهات گذشته، پیش‌بینی فجایع در آینده یا تکرارِ یک فکر منفی، فرد را به جایی می‌رساند که احساس می‌کند مغزش نه یک ابزار برای زندگی، بلکه سلاحی علیه خود اوست. این افکار آن‌قدر خسته‌کننده می‌شوند که فرد احساس فروپاشی می‌کند.

۲. اضطراب و «پاسخِ بقا» وظیفه اصلی مغز زنده نگه‌داشتن ماست، نه خوشحال کردن ما! گاهی سیستم هشداردهنده مغز (آمیگدال) بیش از حد حساس می‌شود و در موقعیت‌های عادی، پیام «خطر مرگ» صادر می‌کند. این وضعیت (اضطراب شدید یا پانیک) باعث می‌شود فرد احساس کند مغزش با ایجاد تپش قلب، تنگی نفس و ترس مفرط، در حال شکنجه دادن اوست.

۳. منتقد درونی بی‌رحم همه ما صدایی در سر داریم که از ما انتقاد می‌کند، اما گاهی این صدا به یک دیکتاتور بی‌رحم تبدیل می‌شود که مدام می‌گوید: «تو به درد نمی‌خوری»، «اشتباه کردی» یا «امیدی نیست». وقتی این صدای درونی بیش از حد بلند شود، حسِ جنگیدن با یک دشمن خانگی به انسان دست می‌دهد.

۴. فرسودگی شناختی وقتی تحت فشار عصبی شدیدی هستیم، مغز دچار نوعی «مسمومیت با کورتیزول» (هورمون استرس) می‌شود. در این حالت، قدرت تصمیم‌گیری، حافظه و تمرکز تخریب می‌شود و فرد احساس می‌کند بدنش و ذهنش دیگر با او همکاری نمی‌کنند.

✨️چگونه با این «دشمن درونی» آشتی کنیم؟ ۱.جداسازی:اولین قدم این است که بدانید «شما، افکار خود نیستید». شما مشاهده‌گرِ افکارتان هستید. به جای گفتن «من دارم از پا در می‌آیم»، بگویید «من متوجه هستم که مغزم دارد افکار ترسناکی تولید می‌کند».

۲.پناه بردن به بدن: وقتی مغز در حال هجوم است، از فضای ذهن خارج شوید و به بدن برگردید. ورزش، پیاده‌روی، دوش آب سرد یا تمرکز روی تنفس، باعث می‌شود خون از بخش‌های نمایشی و آشفته مغز به بخش‌های حرکتی برود و کمی آرامش برقرار شود. ۳.کمک تخصصی: اگر این حس مداوم است و حس می‌کنید توان مقابله با این افکار را ندارید، صحبت با یک متخصص (روان‌شناس یا روان‌پزشک) بسیار ضروری است. گاهی یک عدم تعادل شیمیایی ساده در مغز باعث می‌شود که او دنیا را برای شما تیره و تار کند، در حالی که با کمک علمی، این ابرهای تیره کنار می‌روند.