دروغ قشنگی که باور کردم، یکی مثل منو می‌خواد

«قصه‌ی نگاه‌ها ، سکوت‌ها و حسرت ها… هر کسی یک داستان دارد که نمی‌گوید.»

چشمانش همیشه سرد بودند، مثل زمستانی که هیچ‌وقت بهار نمی‌شود. هیچ لبخندی، هیچ نگاهی، هیچ گرمایی در آن نبود… حتی وقتی نزدیکش بودم، انگار فاصله‌ای بین ما همیشه وجود داشت که هیچ راهی برای پر کردنش نبود.

اما برای من، حتی همین سردی هم جذاب بود. هر لحظه که نگاهش می‌کردم، حس می‌کردم گرم‌ترین جای دنیا را پیدا کرده‌ام. نگاهش، حتی بدون حرف با همان سردی سوزناک ، برایم معنایی داشت که هیچ کس دیگر نمی‌توانست بفهمد. برای لحظاتی کوتاه، دنیا فقط ما بود و سکوتی که با هر نفس پر می‌شد.

حتی وقتی نمی‌دانست من هستم، یا وقتی همه چیز را به دیگری می‌داد، برای من کافی بود که فقط ببینمش و حس کنم کنارم هست. شاید بزرگ‌ترین اشتباهم این بود که باور کردم روزی آن سردی به گرما تبدیل شود… شاید فقط می‌خواستم چیزی را باور کنم که هرگز واقعیت نداشت.:)

ولی فهمیدم بعضی چیزها، حتی وقتی همه چیز را نشان می‌دهی، هرگز تغییر نمی‌کنند. و گاهی، مهم نیست چقدر چیزی رو دوست داری، بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت راهشان به تو باز نمی‌شود!)