تو رفتی و من ماندم

................

روزی که باهم آشنا شدیم را فراموش نمی‌کنم؛ آن روز اتفاقی همدیگر را دیدیم و باهم آشنا شدیم. اوایل دوستی‌مان بسیار شیرین بود؛ هردو شاد بودیم، بلند بلند می‌خندیدیم و قهقهه می‌زدیم. بهترین دوستان هم بودیم و دیگران به دوستی‌مان حسادت می‌کردند، اما ما فقط برای خودمان ارزش قائل بودیم.

اما تو رفتی؛ کنار دیگری رفتی تا با او قدم بگذاری، با او شاد باشی، قهقهه بزنی و برای او دوست خوبی باشی.

من ماندم با خاطراتت، با بوی عطر تنت، با نامه‌هایت، پیام‌های محبت‌آمیزت، مغزی خسته، دلی دلتنگ و چشمی گریان.

تو رفتی و درخت حسرت را در دلم کاشتی. حتی برنگشتی تا به پشتت نگاهی بیندازی. کاش برمی‌گشتی و می‌پرسیدی دوستی که چندین سال کنارم مانده حالا با خاطراتم چه کند.

کاش برمی‌گشتی و می‌دیدی که چگونه در آتش عشقت می‌سوزم، چقدر برایم ارزشمند هستی. اما تو فقط شوق دیگری را داشتی و رفتی تا با او خاطرات تازه بسازی و مرا راحت فراموش کردی.

تو می‌دانستی صبر ندارم و از انتظار بیزارم، اما مرا ترک کردی تا عذابم بدهی و در انتظارت بسوزم. هر روز حسرتت را می‌خورم و چشم به راهت هستم که شاید شاید برگردی.