کوانتومی

کوانتومی چيست

اثر داروین کوانتومی چیست؟ اثر داروین کوانتومی، که توسط زی-چونگ و وودز مطرح شد، به این موضوع می‌پردازد که چرا اشیاء در مقیاس بزرگ (مانند میز، گوشی یا شما) همیشه دارای ویژگی‌های مشخص و قطعی هستند (مثلاً میز شما همین جا و با این شکل است)، در حالی که در سطح کوانتومی، ذرات می‌توانند در حالت‌های “برهم‌نهی” (Superposition) باشند (همزمان در چند حالت مختلف).

ایده اصلی: این نظریه پیشنهاد می‌کند که ویژگی‌های قطعی و عینی که ما در دنیای روزمره مشاهده می‌کنیم، نتیجه‌ی یک فرآیند “انتخاب طبیعی” (شبیه به آنچه داروین توصیف کرد) است که بین سیستم‌های کوانتومی و محیط اطرافشان رخ می‌دهد.

انتقال اطلاعات: یک سیستم کوانتومی (مثلاً یک الکترون) با محیط اطرافش (فوتون‌ها، اتم‌های هوا و…) تعامل می‌کند. این تعامل باعث می‌شود که اطلاعات مربوط به حالت کوانتومی سیستم به سرعت در محیط “تکثیر” شود. انتخاب: تنها آن حالت‌های کوانتومی که به بهترین وجه قادر به “پخش کردن” (تکثیر) اطلاعات خود در تعداد زیادی از ذرات محیط هستند، باقی می‌مانند. این فرآیند شبیه به این است که در محیط، “نسخه‌های” بیشتری از یک حالت خاص وجود دارد. عینیت (Objectivity): وقتی ما یک شیء را مشاهده می‌کنیم، در واقع در حال اندازه‌گیری تعداد زیادی از این “نسخه‌های محیطی” هستیم. اگر اکثریت این نسخه‌ها نشان دهند که شیء در حالت A قرار دارد، ما به طور مداوم و قطعی آن حالت A را مشاهده می‌کنیم.

به زبان ساده‌تر، اثر داروین کوانتومی توضیح می‌دهد که چرا محیط (جهان اطراف ما) به طور مداوم “شاهد” و تایید کننده حالت‌های خاصی از اشیاء است و در نتیجه این حالت‌ها در دنیای ما “قطعی” و “عینی” می‌شوند، در حالی که حالت‌های دیگر “ناپدید” می‌شوند. این فرآیند منجر به “فروپاشی تابع موج” (Wave Function Collapse) در سطح ماکروسکوپی می‌شود.