باغ بنفشه ها.

یه‌لحظه خوابم بُرد تو اومدی. زیر همون درخت پیره‌ی باغِ بنفشه‌ها همون بنفشه‌هایی که هیچ‌وقت فصلشون نرسید، سرم رو توی بغلت گرفته بودی و بوی موهام رو عمیقا به ریه می‌فرستادی به دستام دخیل بسته بودی، می‌ترسیدی که غیب بشم.

با صدات که از غم و غرور می‌لرزید پچ زدی “یعنی واقعا اینجایی؟” از خواب پریدم عزیزکم، دلت برام تنگ شده؟ من که به اون باغ بنفشه سر زدم! زمینش سوخته و درختش رو بریده بودن تا ازش مداد بسازن، بسازن تا بتونم ازت بنویسم؛ بنویسم چه رویایی بودی و چه زود تموم شدی. بنویسم اثر خاکستریت زندگیم رو بدون استنشاق نخی سیگار، خاکستری کرد.

از بعد از ظهر مدام سعی می‌کنم بخوابم که برگردم پیشت، که بگم عزیزکم خوبی؟ اونجا غریبی؟ کسی نیست بشینی براش از فلسفه‌ی تلخیِ قهوه بگی بعد هم صدات کنه “اجنبی؟” اصلا کسی اونجا هست که بخوایی چیزی براش بنویسی؟

ببخش منو قطره‌ی خونِ روی برف، ببخش که نمی‌دونستم آدم‌های مرده هم دلتنگ میشن. اخه من فکر می‌کردم اونی که رها شده منم ولی عزیزکم، تو از منم غریب‌تری… می‌خواستم یکبار دیگه بغلت کنم و از دلتنگیم برات بگم ولی انگار تو دلتنگ‌تری، تنهاتری و من تمام قرص‌های خواب دنیا رو امتحان کردم تا دوباره پیش تو برگردم؛ دستام رو محکم روی چشمام فشار می‌دم که بخواب آدمک، بخواب که آسمون برای عزیزکرده‌ت کوچیک شده، بخواب که بیداری ببینی.