ماهزاد من..

بزرگترین ترین پشیمانی ام ساعت ها جمله ساختن برای کسی بود؛که لیاقت یک کلمه هم نداشت درود به همگی؛ به نظرتون از خودم بیو بدم؟اگه کنجکاو هستید حتما بهم بگید.

《اگر میلیون ها نفر تورو دوست داشتن،من یکی از اونا بودم.. اگر یک نفر تورو دوست داشت من اون یه نفر بودم.. و اگر هیچکس دوستت نداشت بدون من مرده‌ام.》

اگه میشد دستتو میگرفتم میبردمت توی جلدم و بهت میگفتم ببین،این دشت غم که میبینی همش مال منه ! این رشته هایی که مثل سیمای گره خورده هندزفرین که هیچوقت باز نمیشن فکرای منن .. اون خاک و آواری که رو زمین ریخته دیوار محکمی از اعتماد و محبتی بود بین من و دوستایی که فکر میکردم واقعین .. طاقت داری بقیشم نشونت بدم؟ اون خورده شیشه های اونطرف که رو زمین ریختنو میبینی؟! اونا خورده شیشه نیستن تیکه های قلب منن... هربار که قلبمو شکستن من یه تیکه از روحمو به جاش اوردم ، اما همون تیکه روحمم شکستن و من موندم قلب و روحی که به این روز افتادن ، دریای اون‌ سمت که داره خشک میشه رو ببین .. قطره قطرشو با اشکام کنار هم گذاشتم و الان که داره خشک میشه به این خاطرِ که دیگه برای گریه کردن زیادی غمگینم ، رشته کوه هاییم که روبه رومون علم شدن، جنسشون از سنگ درد و غصه ست ، میبینی؟دنیای درون من اصلا قشنگ نیست ، من هرروز و هرشب توی این جهنم درونم حبس شدم و تنهایی ، دارم با همه اینا سروکله میزنم و سعی میکنم که درستش کنم ، باز کردن گره افکارم، برگردوندن اعتماد از دست رفته‌ام ، بستن زخم پاهام موقع رد شدن از اون خورده شیشه ها و دیدن این فصل غم اندوه از وجودم کار اسونی نیست و کاش فقط سعی کنی ازینی که هستم شکسته ترم نکنی..

گفتی دوستت دارم ومن به خیابان رفتم،فضای اتاق برای پرواز کافی نبود

اشتباه نکن..نه زیبایی تو و نه محبوبیت تو منو مجذوب خود نکرد..تنها وقتی روح زخمی منو بوسیدی عاشقت شدم؛

《چون احتیاج داشتم که دوست داشته باشم و دوست داشته بشم..تصور کردم عاشق شدم،به عبارت دیگه خودمو به حماقت زدم.》

هرچیزی که درونته زیباست..حتی تلاش های ناموفقت برای پنهان کردن غم هات.