اتاق خودت

گاهی صبح که از خواب بیدار می‌شوی، انگار تمام شب روی سینه‌ات کوهی خوابیده. پلک‌هایت سنگین‌تر از سرب است و بلند شدن از رختخواب، مثل این است که بخواهی در عمق یک اقیانوس حرکت کنی. هوا آنقدر غلیظ است که نفس کشیدن هم انرژی می‌برد و این تقصیر تو نیست ، گاهی ذهن، بدن را خیلی خسته می‌کند.

ممکن است بیرون آفتاب بتابد، مردم بخندند و زندگی جریان داشته باشد، اما تو انگار پشت یک شیشه‌ی ضخیم و بی‌صدا نشسته‌ای. همه چیز کمی مات، کمی دور و کمی سرد به نظر می‌رسد. می‌بینی، اما لمس نمی‌کنی. می‌شناسی، اما درک نمی‌کنی. این انزوا، دردش بی‌صدا اما عمیق است.

گاهی اشک می‌ریزی، اما دلیل واضحی وجود ندارد. غم می‌آید مثل موجی که از جایی در اعماق وجودت بالا می‌زند. دیگران می‌پرسند "چته؟" و تو فقط می‌توانی شانه بالا بیندازی چون واقعاً نمی‌دانی ؛ فقط یک درد قدیمی است که گاهی خانه‌ات را در اعماق وجودت پیدا می‌کند و می‌ماند. این سردرگمی، خودش تنهاکننده است.

می‌خوابی، اما بیدار می‌شوی و انگار اصلاً نخوابیده‌ای. خستگی‌ات از جنس کار زیاد نیست؛ از جنس بودن است. از جنس مبارزه‌ای نامرئی که هر روز درونت جریان دارد. گاهی انجام ساده‌ترین کارها : دوش گرفتن، تماس تلفنی ، مثل صخره‌نوردی به نظر می‌رسد و این کاملاً واقعی است.

اما می‌خواهم به یادت بیاورم: حتی در تاریک‌ترین چاه‌ها، چشم‌هایت پس از مدتی به تاریکی عادت می‌کند و شروع می‌کنی به دیدن اشکال. شاید یک فنجان چای گرم که دست‌هایت را گرم می‌کند، شاید صدای یک پرنده پشت پنجره، صفحه‌ای از یک کتاب که برای یک لحظه تو را با خود می‌برد. اینها پیروزی‌های کوچک تو هستند پس آنها را کوچک نشمار.

در این سکوت سنگین، باور کن که هزاران هزار نفر، درست همین حالا، نفس‌های مشابه تو را می‌کشند. آنها هم با همان سنگینی بیدار می‌شوند، با همان شیشه‌ی نامرئی دست و پنجه نرم می‌کنند و آرزو می‌کنند کسی بفهمد. تو در این احساس عجیب، تنها نیستی. حضور این احساس در تو، نشانه‌ی شکست یا ضعف نیست؛ نشانه‌ی آن است که تو برای مدتی طولانی، خیلی قوی بوده‌ای.

الان، لازم نیست قهرمان باشی. لازم نیست "درستش کنی" فقط باش. همین که نفس می‌کشی، همین که این کلمات را می‌خوانی، یعنی هنوز در حال حمل آن سنگینی هستی و این شجاعت است. اشک اگر می‌خواهد بیاید، بیاید. سکوت اگر لازم است، باشد. امروز را فدای فردا نکن. فقط امروز را با همان سنگینی‌اش تاب بیاور. این کافی است. کاملاً کافی است.