داستانی کوتاه از کافکا

یه خاطره ی کوتاه که توی کتاب هم چاپ شده پس فکر نکنم چیز بدی داشته باشه که رد بشه.

وقتی کافکا بیمار بود و به برلین نقل مکان کرد، روزی در پارک دختربچه‌ای را دید که عروسکش را گم کرده بود و با گریه دنبالَش می‌گشت. کافکا با او تمام پارک را گشت، اما عروسک پیدا نشد.

فردایش، با لبخند به دخترک گفت: «از عروسکت نامه‌ای رسیده... نوشته نگرانم نباش، من به سفر رفتم!» از آن روز، هر روز نامه‌ای تازه از «عروسک» می‌آمد؛ پر از ماجراهای خیالی و زیبا از شهرها و آدم‌هایی که در سفر دیده بود. دخترک دیگر گریه نمی‌کرد. او منتظر نامه‌های تازه بود.

تا اینکه یک روز، کافکا با یک عروسک دیگر برگشت. دخترک گفت:«اما این، عروسک من نیست!» کافکا لبخند زد و نامه‌ی آخر را داد. در نامه نوشته بود:«سفر، من را تغییر داده است.» دخترک عروسک را بوسید و با شادی به خانه رفت.

سال‌ها بعد، وقتی بزرگ شده بود، در دل همان عروسک یادداشتی پنهان یافت با دست خط کافکا:«هر چیزی را که بدان عشق می‌ورزی، شاید روزی از دست بدهی...اما عشق، به شکلی دیگر، به سوی تو بازخواهد گشت.»