فرار از واقعیت به روش موسیقی!

🐺: دروددد این اولین پست ولف چانه که تو دسته اطلاعات عمومی گذاشته میشه . این پست درمورد چیزیه که بیشتر ادمای امروزی از جمله خودم تجربه میکنن هم میتونه خطرناک باشه هم لذت بخش ولی وقتی بهش عادت کنی زندگی خیلی سخت تر میشه مثلا دیگه نمیتونی رو درسات تمرکز کنی و ... فقط میخوام بگم این تقصیر شما نیست!

طبق روانشانسی کسانی که موقع گوش دادن به موسیقی دراز کشیدن و به پنجره ، سقف و ... زل میزنن سناریو های خیالی تو ذهنشون میسازن ، معمولا دچار خیال پردازی ناسازگار میشوند این یعنی ذهن برای فرار ، وارد دنیای خیالی میشود دنیایی که امن تر ، جذاب تر یا قابل کنترل تر از دنیای واقعی میشود این حالت در زندگی روزمره به حالت های مختلفی دیده میشود:

مرور گفتگو هایی که دوست داشتید جور دیگری پیش برود ، ساختن جواب های عالی که هیچوقت نگفتید ، تصور بحث های اینده برای اماده بودن ، خیال پردازی برای رابطه هایی که وجود ندارد . گذاشتن اهنگ محبوب مثل موسیقی متن فیلمی که در آن ذهن تان در ان داستان میسازد و شما بالاخره پیروز میشوید شفا پیدا میکنید و دیده میشید .

از نظر علمی ، این روند شبکه پیش فرض مغز رو فعال میکنه و بخشی که با تخیل ، خودآگاهی و حافظه در ارتباط است در این حالت دوپامین مغز فعال میشود ، همان ماده ای که معولا با موفقیت یا ارتباط واقعی پیدا میکنه اما چون این تجربه فقط تو ذهن اتفاق میوفته و ساختگیه ارامش اون موقتیه.

به محض پایان داستان، دوباره اون حس خلا یا ناراحتی بر میگرده ، بی توجهی یا اسیب های کودکی برمیگرده وقتی دنیای واقعی برای کودک نا امن یا بی معنا بوده ذهنش دنیای دومی ساخته که قابل کنترل باشه . در بزرگسالی هم این عادت هنگام استرس، دل شسکتی یا بی حوصلگی برمیگرده.

اما باید بدونید خیال پردازی ناسازگار تنبلی یا ضعف نیست بلکه راهی است که سیستم عصبی یا تخیل ، احساسات را آرام میکند . اما مشکل زمانی پیش می آید که فرار به خیال، از زندگی واقعی ساده تر باشه شاید داستان ها در ذهن پایان خوشی داشته باشه اما آرامش واقعی زمانی بدست میاید که زندگی بسازید که نیازی به پنهان شدن در خیال نداشته باشید.