دریـآی بـے ڪـرآن

کجای دنیا گفته اند که اگر معشوقت، معشوقی برا خودش داشته باشد، نمیتواند معشوقت شود؟ کجای دنیا گفته اند که اگر معشوقت، حالش از تو بهم بخورد، نمیتواند معشوقت شود؟ کجای دنیا گفته اند که اگر معشوقت، دلباخته کسی باشد، نمیتواند معشوقت شود؟ کجای دنیا گفته اند که اگر معشوقت، سفید باشد و تو سیاه تر از رنگ عشق، نمیتواند معشوقت شود؟ هرکس، هرکجای دنیا، که این حرف را زده، تا به حال طعم عشق را نچشیده است!

چشمانش دیوانه کننده بودند... نگاهم در نگاهش گره خورد و افکار بر سرم هجوم آوردند، این چشمان آبی و پاک، چشمانی که مهربانی ازشان میبارید، چشمانی که حاضر بودم تمام دارایی ام را بهش بدهم، چشمانی که نظیر آن در دنیا وجود نداشت... این چشم ها هیچوقت متعلق به من نبودند... هیچوقت این چشم ها را با من سهیم نمیشد... هیچگآه قرار نبود آنقدری نزدیکش شوم، که در چشمانش غرق شوم... همه چیزم را میدهم... فقط، بگذار چشمانت مال من باشد؛

به خوبی یادم است... اولین روزی که آن چشم هارا دیدم، نتوانستم _و حتی سعی نکردم_ جلوی خود را بگیرم تا در چشمانت غرق نشوم.... یادم می آید آن زمان با معصومیت صدایت.._با آن که عصبی بودی_ به من گفتی چه چیز آنقدر دیدنی است؟ و من پاسخ دادم؛ چشمانت! یادم است با ناراحتی از آنجا رفتی ، و من را با افکاری که در آنها غرق میشدم، تنها گذاشتی..

ظالمانه نیست؟ این چشمان به رنگ دریا، این چشمان مهربان، این چشمان مظلوم و بی گناه، هیچوقت قرار نیست مال من شوند، هیچوقت! یا شاید این ظالمانه است که در فکرم چگونه _هرطور شده_ این چشمان را از صاحبش بدزدم؟ هیکس نمیداند... هیچ احدی نمیداند مقصر کیست و چه کاری ظالمانه است... فقط همین را میدانم، که تو رویایی هستی، زیبای من.

یک ماه از نخستین باری که تو _و چشمانت_ را دیدم میگذرد... میبینم چطور به آن دختر چشم میدوزی... متوجه نگاه کردنتان به هم شده ام، متوجه حرف هایتان، لمس هایتان و قرار هایتان... بله! من تورا دنبال میکنم، هرروز، از کار و زندگی خود زده ام؛ میبینی؟ همه چیزم را برات گذاشته ام! اما تو؟ مانند موش کوری که هیچ چیز را نمیبیند، به دنبال او در زمین فرو میروی، من درست همینجا ایستاده ام و سعی دارم همه چیزم را تمام و کمال در اختیار تو قرار دهم، اما خودت نمیخواهی..