اختلال سایکوپت چیست؟

...

تعريف و ماهیت اختلال سایکوپتی ۱۰ اختلال سایکوپتی یا روان آزاری نوعی اختلال شخصیت است که با ویژگی هایی چون فقدان همدلی ناتوانی در احساس پشیمانی و گرایش به رفتارهای ضد اجتماعی شناخته میشود. افراد سايكويت ممکن است در ظاهر کاملاً عادي، حتى جذاب و کاریزماتیک به نظر برسند اما در روابط خود به دیگران آسیب های جدی وارد میکنند. این اختلال در به طور مستقیم ذکر نشده و DSM راهنمای تشخیصی معمولاً زیر مجموعه اختلال شخصیت ضد اجتماعی قرار میگیرد. با این حال بسیاری از روانشناسان آن را به عنوان یک اختلال مجزا بررسی می کنند. سایکوپتها معمولاً توانایی دستکاری دیگران را دارند و از ضعف عاطفی خود برای رسیدن به اهداف شخصی استفاده میکنند

علائم و نشانه های رفتاری ۲۰ علائم سایکوپتی شامل بی توجهی به قوانین نقض حقوق دیگران دروغ گویی مداوم بی مسئولیتی و ناتوانی در نشان دادن پشیمانی است. این افراد اغلب فاقد واکنش های هیجانی متناسب با موقعیت هستند و احساساتشان سطحی و کم عمق است. آنها ممکن است بدون ترس يا اضطراب رفتارهای پرخطر انجام دهند. همچنین تمایل به فریبکاری و بهره برداری از دیگران از ویژگی های بارز این اختلال است. در روابط اجتماعی سایکوپتها معمولاً جذابیت ظاهری دارند اما در عمل بی رحم و غير قابل اعتماد هستند. این ترکیب ظاهر فریبنده و باطن آسیب زا باعث میشود تشخیص آن ها دشوار باشد

عوامل زیستی و محیطی ۳۰ پژوهش ها نشان داده اند که ساختار مغز افراد سایکوپت با افراد عادی تفاوت دارد. بخش جلویی مغز که مسئول همدلی و درک هیجانات است در این افراد ماده خاکستری کمتری دارد. همچنین آمیگدال که نقش مهمی در کنترل ترس دارد کوچک تر است. عوامل ژنتیکی پیشینه خانوادگی، فقر، و بی توجهی والدین نیز در بروز این اختلال نقش دارند. ترکیب این عوامل زیستی و محیطی باعث میشود فرد مستعد رفتارهای ضد اجتماعی و سایکوپتیک شود. به همین دلیل سایکوپتی را نتیجه تعامل پیچیده میان زیست شناسی و محیط می دانند

تفاوت با اختلال شخصیت ضد اجتماعی ۴۰ هر چند سایکوپتی شباهت زیادی با اختلال شخصیت ضد اجتماعی دارد، اما تفاوت هایی نیز وجود دارد. افراد مبتلا به اختلال ضد اجتماعی معمولاً بيشتر تحت تأثير عوامل محیطی و اجتماعی قرار دارند در حالی که ویژگی های سایکوپتیک بیشتر ذاتی و پایدار هستند. سایکوپتها معمولاً فاقد وجدان و همدلی اند در حالی که افراد ضد اجتماعی ممکن است در برخی شرایط احساسات انسانی نشان دهند. به همین دلیل بسیاری از متخصصان سایکوپتی را یک اختلال مجزا و شدیدتر از ضد اجتماعی می دانند. این تفاوت ها در تشخیص و درمان اهمیت زیادی دارند

پیش آگهی و درمان ۵۰ درمان سایکوپتی بسیار دشوار است زیرا این افراد معمولاً انگیزه ای برای تغییر ندارند و فقدان همدلی مانع پذیرش مسئولیت می شود روشهای درمانی شامل روان درمانی آموزش مهارتهای اجتماعی و گاهی دارو درمانی برای کنترل رفتارهای تکانشی است. با این حال پیش آگهی این اختلال ضعیف است و بسیاری از مبتلایان درگیر مشکلات قانونی یا اجتماعی می شوند. هدف درمان بیشتر کاهش آسیب های اجتماعی و فردی است تا درمان کامل آگاهی عمومی و شناخت این اختلال میتواند به پیشگیری از آسیب های ناشی از روابط با افراد سایکویت کمک کند