پسرک‌جوان؛

امیدوارم خوشتون بیاد ☀

پسر جوانی دنیایش با کتاب و دنیای خیالی‌اش گره خورده بود. هر فرصتی داشت در کنار کتاب هایش می نشست و درون خودش نویسنده‌ای میساخت. از زمانی که یاد گرفته بود بخواند و بنویسد بت نظرش دنیا با صفحات کتاب معنا پیدا کرده بود، شب ها با چراغ خواب کتاب میخواند و در رویاهایش، خود را میان داستان ها پیدا می کرد.

اما خانواده‌اش، خانواده‌اش به این ماجرا علاقه‌ای نداشتند. پدر و مادرش از پسرک میخواستند که از دنیای کتاب بیرون بیاید و میگفتند: "تو باید درس بخوانی، باید دکتربشی، باید پول دربیاری". همیشه و همیشه تکرار میکردند و در گوش پسرک این صداها همیشه میپیچید و اورا ناراحت میکرد درحالیکه فقط میخواست نویسنده بشود و داستان های خیالی‌اش را با مردم به اشتراک بگذارد.

مجبور بود؛ روزها مشغول درس خوندن. هر روز بیشتر از روز قبل از دنیای کتاب ها فاصله میگرفت. کتاب هایش خاک میخورد و قلمش بجای نوشتن فقط در دفترچه های پزشکی می لغزید، اما قلبش، قلب اون پسر همیشه درگیر داستان هایی بود که نمیتوانست بنویسد؛

شبی به خانه برگشت. قلبش سنگین تر از همیشه بود. در دلش حسرت بزرگی داشت که هیچوقت نتوانست نویسنده بشود، در سکوت شب و در زیر نورماه کم‌سو گریه کرد. اشک هایش بر روی بالشش ریخت و احساس کرد همه‌چیز از دست رفته. شب با حسرت چشم هایش را بست و به خواب فرو رفت، اما، اما دیگر هیچوقت پا نشد و صبحی را ندید، و دنیای کتاب ها، با دنیای او کاملا جدا شد.