اگر او فراموش‌کار نبود!

توی این پست میخوایم راجع به یک دانشمندی حرف بزنیم که احتمالا نمیدونید کیه.ولی اون مثل خیلی از ما ها فراموش کار بود! و بر خلاف حرف همیشگی مامانامون،فراموشی کار دستش نداد! حالا میخوایم ببینیم اگه حافظه بالایی داشت و هوش و حواسش سر جاش بود،چه اتفاقی برای ما می‌افتاد! بریم که ببینیم...

اول میخوایم ببینیم،اسپانسر این پستمون یعنی الکساندر فلمینگ Alexander) Flemin)و یکی از مهم ترین کار هاش کی و چی بودن. الکساندر فلمینگ ظرف کشت باکتری‌هایش را چند روز فراموش کرد. وقتی برگشت، دید اطراف کپکی که رشد کرده، باکتری‌ها مرده‌اند. از همان کپک، پنی‌سیلین را کشف کرد؛ دارویی که جان میلیون‌ها نفر را نجات داد. حالا اگه اون فراموشکار نبود چی؟؟؟؟

۱. جراحی‌ها: مثل قمار با مرگ 🔪😰 اگر پنی‌سیلین در دهه ۱۹۴۰ کشف نمی‌شد، ما همچنان در عصر پیشا-آنتی‌بیوتیک زندگی می‌کردیم. عفونت، قاتل اصلی: هر عمل جراحی، هرچند کوچک (مثل آپاندیس یا حتی دندان عقل)، یک ریسک بزرگ بود. عفونت پس از عمل (سپتی‌سمی) شایع‌ترین علت مرگ بیماران بعد از عمل بود. بیماری‌های معمولی، کشنده: ذات‌الریه، اسکارلت تب، عفونت‌های گلو و حتی یک بریدگی ساده با چاقو می‌توانست منجر به قطع عضو یا مرگ شود. زندگی خیلی کوتاه‌تر و شکننده‌تر بود. 💔

۲. جنگ‌ها: تلفات وحشتناک‌تر 🎖️💀 شاید بزرگترین تفاوت در میدان نبرد بود. جنگ جهانی دوم بدون آنتی‌بیوتیک‌ها، یک فاجعه انسانی به مراتب بزرگتر بود. زخم‌های جنگی: سربازان در جنگ جهانی دوم بیشتر از گلوله، به خاطر عفونت زخم‌هایشان می‌مردند. اگر پنی‌سیلین نبود، آمار کشته‌ها احتمالاً دو برابر می‌شد. بهداشت ضعیف: با وجود تمام پیشرفت‌ها در واکسن‌ها، یک اپیدمی کوچک باکتریایی در یک اردوگاه می‌توانست کل ارتش را از پا درآورد.

۳. تولد و زایمان: یک خطر بزرگ برای مادر و نوزاد 🤱🛑 بزرگترین نگرانی خانواده‌ها، سلامتی مادران در دوران زایمان بود. تب زایمان (تب زایچه‌ای): این عفونت باکتریایی که در آن زمان بسیار رایج بود و مادران را می‌کُشت، همچنان یک تهدید بزرگ باقی می‌ماند. تولد نوزاد: تولد نوزاد در خانه یا بیمارستان، هنوز یک ریسک بالا برای مادر محسوب می‌شد. نرخ مرگ و میر نوزادان و مادران بسیار بالاتر از امروز بود.

۴. زندگی روزمره: احتیاط در هر قدم! 🚶‍♀️🧐 زندگی روزمره ما بسیار ترسناک‌تر می‌شد: دندانپزشکی: ترمیم‌های دندان، عصب‌کشی یا کشیدن دندان‌ها، ریسک عفونت استخوانی جدی داشت. آب و غذا: کنترل آلودگی‌های غذایی و آبی (مثل سالمونلا یا وبا) صد برابر سخت‌تر بود، چون داروی درمانی قوی در دسترس نبود.

اگر فلمینگ آن کپک را تمیز می‌کرد و دور می‌ریخت، ما مجبور بودیم دهه‌ها یا حتی بیشتر صبر کنیم تا دانشمندان دیگری با روش‌های سخت‌تر و شاید خیلی دیرتر، به اهمیت این موضوع پی ببرند. بنابراین، آن لحظه غفلت یا بی‌نظمی کوچک فلمینگ، که در واقع فقط نگاه دقیقش به یک ناهنجاری بود، عملاً زندگی ما، طول عمر ما و ایمنی ما در مقابل کوچک‌ترین میکروب‌ها را تضمین کرد. این نشان می‌دهد که گاهی اوقات، بزرگترین پیشرفت‌ها از دل اشتباهات یا نابه‌سامانی‌های کوچک متولد می‌شوند! 😉👍