چرا شب امتحان یادگیری واقعی اتفاق نمی‌افتد؟

بیشتر ما حداقل یک‌بار شب امتحان تا صبح بیدار مانده‌ایم و با این سؤال روبه‌رو شده‌ایم: «چرا هرچی می‌خونم، انگار وارد مغزم نمی‌شه؟» اگر دوست داری بفهمی این مشکل از تنبلی نیست، بلکه از نحوه کار مغز می‌آید، در این پست با من همراه باش.

تفاوت «حفظ موقت» با «یادگیری واقعی» یادگیری واقعی یعنی اطلاعات وارد حافظهٔ بلندمدت شوند و بتوانی بعداً از آن‌ها استفاده، تحلیل یا ترکیب کنی! شب امتحان معمولاً فقط حافظهٔ کوتاه‌مدت و کاری درگیر می‌شود. این نوع حافظه ظرفیت محدودی دارد (حدود ۴–۷ واحد اطلاعاتی) و سریع پاک می‌شود. بنابراین چیزی که شب امتحان می‌خوانی، اغلب بعد از امتحان فراموش می‌شود.

مغز برای تثبیت یادگیری به «زمان» نیاز دارد. یادگیری واقعی شامل سه مرحله است: رمزگذاری (Encoding) تثبیت (Consolidation) بازیابی (Retrieval) مرحلهٔ تثبیت نیاز به ساعت‌ها تا روزها زمان دارد. این فرایند بیشتر در خواب عمیق انجام می‌شود. وقتی همه چیز را در چند ساعت می‌ خوانیم، مغز فرصت تثبیت ندارد. (بدون تثبیت، اطلاعات ناپایدار باقی می‌مانند.)

نقش خواب در یادگیری مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد: خواب باعث انتقال اطلاعات از هیپوکامپ به قشر مغز می‌شود. کم‌خوابی: _تمرکز را کاهش می‌دهد _سرعت پردازش را کم می‌کند _بازیابی اطلاعات را مختل می‌کند شب امتحان = مطالعه زیاد به علاوه خواب کم مساوی می شود با یادگیری ضعیف

استرس بالا دشمن یادگیری عمیق است! شب امتحان معمولاً با: اضطراب ترس از نتیجه فشار زمانی همراه است. از نظر زیستی: استرس زیاد → ترشح کورتیزول کورتیزول بالا → تضعیف هیپوکامپ (مرکز حافظه) ( مغز در حالت بقا، نه یادگیری، کار می‌کند.)

چرا بعضی‌ها با شب امتحان «قبول می‌شوند»؟ چون: امتحان کوتاه‌مدت است، سؤالات اغلب حافظه‌محورند، نمره الزاماً نشان‌دهندهٔ یادگیری نیست. در واقع متن کتاب براب چندین ساعت در ذهن ما ثبت می شوند و بعد از آن کاملا از ذهن ما پاک می شوند! نتیجه میگریم که: قبول شدن ≠ یاد گرفتن