تروما ها و اختلالات دوران کودکی

در این مطلب به اختلالات و تروما های رایج افراد که از دوران کودکی شکل گرفته اند اشاره و در مورد آنها توضیحاتی داده میشود

۱. اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (C-PTSD) اگر تروماها (آسیب‌ها) مکرر، طولانی‌مدت و در دوران کودکی رخ داده باشند (مانند طرد شدن مداوم یا محیط خانوادگی پر از درگیری)، این وضعیت به جای PTSD ساده، اغلب منجر به اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (Complex Post-Traumatic Stress Disorder) می‌شود. علائم برجسته در C-PTSD شامل موارد زیر است: تنظیم دشوار هیجانات: ناتوانی در کنترل شدت و مدت احساسات. اختلال در خودپنداره (Self-Concept): احساس بی‌ارزشی، شرم دائمی، و همان احساس پوچی که قبلاً در مورد آن صحبت کردیم. مشکلات در روابط: طرد شدن مکرر، باعث می‌شود فرد در بزرگسالی یا روابط صمیمانه را سخت بداند (ترس از صمیمیت یا تکرار الگوی طرد شدن).

۲. اختلال دلبستگی (Attachment Disorder) تجربه طرد شدن توسط مراقبین اصلی (خانواده) یا از دست دادن زودهنگام عزیزان، مستقیماً بر نحوه شکل‌گیری دلبستگی فرد با دیگران تأثیر می‌گذارد. دلبستگی اجتنابی-تنها (Avoidant Attachment): فرد یاد می‌گیرد که برای بقا، نیازی به تکیه بر دیگران ندارد و برای جلوگیری از طرد شدن مجدد، فاصله عاطفی ایجاد می‌کند. دلبستگی آشفته/بی‌نظم (Disorganized Attachment): این حالت که اغلب ناشی از سوءرفتار یا ناتوانی والدین در برآورده کردن نیازهای کودک است، با ترکیبی از ترس و نیاز شدید به نزدیکی همراه است و می‌تواند فرد را دائماً در تضاد قرار دهد

۳. سندروم‌های مرتبط با خودپنداره (Self-Concept Syndromes) تجربیات منفی در کودکی، به ویژه طرد شدن، به‌شدت بر عزت نفس تأثیر می‌گذارد: عزت نفس پایین (Low Self-Esteem): کودک این پیام را دریافت می‌کند که “من به اندازه کافی خوب نیستم” یا “من دوست‌داشتنی نیستم.” سندروم ایمپاستر (Imposter Syndrome): اگر کودک با وجود موفقیت‌های کوچک، مورد تشویق قرار نگرفته یا دستاوردهایش نادیده گرفته شده باشد، ممکن است در بزرگسالی نیز موفقیت‌های خود را تصادفی بداند و احساس کند یک “فریبکار” است

۴. اختلالات خلقی ترومای مزمن دوران کودکی یکی از بزرگترین عوامل خطر برای افسردگی مزمن (Dysthymia) یا افسردگی بالینی اصلی (MDD) در بزرگسالی است. همچنین می‌تواند با اضطراب فراگیر (GAD) همراه باشد