رومئو و ژولیت

خلاصه ای از نمایشنامه رومئو و ژولیت اثر شکسپیر:

داستان «رومئو و ژولیت» یکی از معروف‌ترین تراژدی‌های ویلیام شکسپیر است که در شهر ورونا اتفاق می‌افتد؛ شهری که سال‌هاست زیر سایه‌ی دشمنی دو خاندان قدرتمند و اشرافی، یعنی مونتاگو و کاپولت، زندگی می‌کند. این دشمنی قدیمی آن‌قدر ریشه‌دار است که هیچ‌کس حتی به‌درستی نمی‌داند از کجا شروع شده، اما نفرت آن‌چنان عمیق است که کوچک‌ترین برخورد میان اعضای دو خانواده به خشونت و خون‌ریزی ختم می‌شود. این فضای متشنج، جامعه‌ای را نشان می‌دهد که در آن عقل، آرامش و گفت‌وگو جایی ندارد. در ابتدای داستان، رومئو مونتاگو معرفی می‌شود؛ پسری جوان، حساس، شاعرانه و احساساتی که عاشق دختری به نام روزالین شده است. این عشق، عشقی نافرجام و یک‌طرفه است و باعث شده رومئو غمگین، گوشه‌گیر و سرشار از افکار عاشقانه‌ی اغراق‌آمیز باشد. خانواده و دوستانش نگران حال او هستند و تلاش می‌کنند ذهنش را از این عشق بی‌نتیجه دور کنند.

دوستان رومئو او را تشویق می‌کنند که همراه آن‌ها به یک مهمانی بزرگ در خانه‌ی خاندان کاپولت برود؛ مهمانی‌ای که به مناسبت جشن برگزار شده است. هرچند رومئو از دشمنی خانوادگی آگاه است، اما با چهره‌ای پوشیده وارد مهمانی می‌شود. همین تصمیم ساده، مسیر زندگی چند انسان را برای همیشه تغییر می‌دهد. در همان شب، رومئو با ژولیت کاپولت روبه‌رو می‌شود؛ دختری بسیار جوان، پاک‌دل، آرام و تا حدی ساده، که تازه پا به دنیای بزرگ‌سالی گذاشته است. ژولیت تا آن لحظه تجربه‌ی عشقی جدی نداشته و نگاهش به عشق، نگاهی معصومانه است. دیدار این دو، جرقه‌ی عشقی ناگهانی و بسیار عمیق را می‌زند؛ عشقی که بدون منطق، بدون حساب‌وکتاب و بدون توجه به واقعیت‌های بیرونی شکل می‌گیرد.

آن‌ها در همان شب شیفته‌ی یکدیگر می‌شوند، اما خیلی زود متوجه می‌شوند که به دو خاندان دشمن تعلق دارند. این حقیقت، به‌جای خاموش کردن عشق، آن را شدیدتر می‌کند. عشق رومئو و ژولیت از همان ابتدا عشقی ممنوعه است؛ عشقی که برای ادامه‌ی حیات، مجبور به پنهان‌کاری است. پس از پایان مهمانی، رومئو که نمی‌تواند از ژولیت دل بکند، شبانه به باغ خانه‌ی کاپولت بازمی‌گردد. گفت‌وگوی آن‌ها در بالکن، یکی از مهم‌ترین صحنه‌های داستان است؛ جایی که ژولیت از بی‌عدالتی سرنوشت شکایت می‌کند و می‌پرسد چرا نام خانوادگی باید مانعی برای عشق باشد. رومئو نیز اعلام می‌کند که حاضر است از نام و هویت خانوادگی‌اش بگذرد تا به ژولیت برسد. آن‌ها در همان شب تصمیم می‌گیرند ازدواج کنند؛ تصمیمی بسیار سریع، احساسی و بدون آمادگی، که نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و در عین حال خامی آن‌هاست.

با کمک کشیش لارنس، که مردی خردمند اما بیش‌ازحد خوش‌باور است، رومئو و ژولیت به‌طور مخفیانه ازدواج می‌کنند. کشیش امیدوار است این ازدواج بتواند به دشمنی دو خانواده پایان دهد و صلح را برقرار کند، اما او خطرات این تصمیم شتاب‌زده را دست‌کم می‌گیرد. در همین زمان، تنش‌ها در شهر بالا می‌گیرد. تیبالت، پسرخاله‌ی ژولیت، که فردی تندخو و متعصب است، از حضور رومئو در مهمانی کاپولت‌ها خشمگین می‌شود و به‌دنبال انتقام است. او رومئو را به مبارزه دعوت می‌کند، اما رومئو به‌دلیل ازدواج پنهانی‌اش از درگیری خودداری می‌کند. این رفتار باعث می‌شود مرکوشیو، دوست صمیمی رومئو، وارد دعوا شود. در جریان این درگیری، مرکوشیو به‌طور اتفاقی به دست تیبالت کشته می‌شود.

مرگ مرکوشیو نقطه‌ی عطف داستان است. رومئو که تا آن لحظه تلاش کرده بود از خشونت دوری کند، تحت تأثیر خشم، اندوه و احساس گناه، کنترل خود را از دست می‌دهد و تیبالت را می‌کشد. این قتل، پیامدهای سنگینی دارد: حاکم ورونا، به‌جای اعدام، رومئو را تبعید می‌کند. این حکم، برای رومئو و ژولیت چیزی کم‌تر از مرگ نیست. ژولیت که تازه همسرش را یافته، مجبور می‌شود او را از دست بدهد. شب وداع آن‌ها سرشار از عشق، ترس و پیش‌آگاهی از فاجعه است. پس از رفتن رومئو، ژولیت با فشار شدید خانواده‌اش روبه‌رو می‌شود، زیرا والدینش تصمیم گرفته‌اند او را هرچه زودتر به ازدواج پاریس درآورند؛ مردی اشرافی، محترم، اما کاملاً بیگانه با قلب ژولیت.

ژولیت که راهی برای مخالفت ندارد، به کشیش لارنس پناه می‌برد. کشیش نقشه‌ای خطرناک و پرریسک پیشنهاد می‌دهد: ژولیت دارویی بنوشد که او را برای مدتی به حالت مرگ مصنوعی فرو ببرد. خانواده‌اش او را مرده تصور می‌کنند و در آرامگاه خانوادگی می‌گذارند. در این فاصله قرار است پیامی به رومئو برسد تا از نقشه باخبر شود و به‌موقع بازگردد. اما باز هم تقدیر و اشتباه انسانی دخالت می‌کند. پیام به رومئو نمی‌رسد و او فقط خبر مرگ ژولیت را می‌شنود. رومئو که دیگر امیدی برای زندگی ندارد، به ورونا بازمی‌گردد، زهر می‌خرد و به آرامگاه می‌رود. در آن‌جا با پاریس روبه‌رو می‌شود، با او درگیر می‌شود و پاریس را می‌کشد. سپس در کنار پیکر ژولیت، زهر را می‌نوشد و جان می‌دهد.

اندکی بعد، ژولیت از خواب مصنوعی بیدار می‌شود و با صحنه‌ی مرگ رومئو روبه‌رو می‌گردد. او که دیگر دلیلی برای ادامه‌ی زندگی نمی‌بیند، با خنجر رومئو به زندگی خود پایان می‌دهد. مرگ این دو جوان، اوج تراژدی داستان است. در پایان، خانواده‌های مونتاگو و کاپولت با دیدن نتیجه‌ی نفرت و تعصب خود، به اشتباهشان پی می‌برند. آن‌ها آشتی می‌کنند، اما این صلح زمانی به‌دست می‌آید که پاک‌ترین عشق قربانی شده است.