غارنشینان

انسان اولیه که هزاران سال پیش زندگی می‌کرد، غار‌ها و پناهگاههائی از سنگ می‌ساخت که خانه او بود. در حقیقت بعضی از غار نشینان اولیه حتى شباهتی هم به انسانهائی که امروزه زندگی می‌کنند ندارند. آن‌ها انسان‌های نئاندرتال بودند که مغز آن‌ها با ندازه انسان امروزی بود ولی چهره آن‌ها خشن و زمخت و دارای پلک‌های سنگینی بودند. قد آن‌ها فقط کمی بیش از پنج فوت (پا) بوده و مانند انسان امروزی نمی‌توانستند راست بایستند. این مردم غارنشین یا غار نشینان، باصطلاح خانه دار‌های خوبی نبودند زیرا هر چیزی را که نمی‌خواستند، در کف غار جا می‌گذاشتند. در مدت هزاران سال این توده‌های زباله رویهم کومه شده و گاهی باعث پر و انباشته شدن غار‌ها نیز می‌شدند.

در حقیقت بعضی از غار نشینان اولیه حتى شباهتی هم به انسانهائی که امروزه زندگی می‌کنند ندارند. آن‌ها انسان‌های نئاندرتال بودند که مغز آن‌ها با ندازه انسان امروزی بود ولی چهره آن‌ها خشن و زمخت و دارای پلک‌های سنگینی بودند. قد آن‌ها فقط کمی بیش از پنج فوت (پا) بوده و مانند انسان امروزی نمی‌توانستند راست بایستند.

این غار‌ها بزر گئ، تاریک و ترسناک بودند. این انسان‌ها در دهانه غار یعنی در جائی که از باد، باران و برف در امان بودند، زندگی می‌کردند و معمولا به توی غار و اعماق تاریک آن کاری نداشتند

زندگی غارنشینی، فصل اول پرافتخار کتاب تاریخ بشر است. دورانی که انسان‌ها با طبیعت در آمیخته بودند و برای بقا، با دستان خالی و ذهنی خلاق، به مقابله با چالش‌های محیط می‌پرداختند. این دوره، نه تنها ریشه‌های تمدن ما را شکل داد، بلکه به ما آموخت که انسان‌ها چه توانایی شگفت‌انگیزی در سازگاری و پیشرفت دارند. در این تحقیق، به بررسی ابعاد مختلف زندگی غارنشینی خواهیم پرداخت. از انتخاب محل سکونت و ساخت ابزار گرفته تا شیوه‌های شکار، تغذیه و تعاملات اجتماعی، همه و همه مواردی هستند که به ما کمک می‌کنند تا درک عمیق‌تری از اجدادمان پیدا کنیم.

در اواخر دوران یخبندان، انسان‌های کروماگنون که خیلی شبیه انسان‌های امروزی بودند، حرکت خود را بطرف اروپا آغاز نمودند. آن‌ها هم مانند نئاندرتال‌ها که قبل از آن‌ها میزیستند، در دهانه غار‌ها زندگی می‌کردند. لیکن چون تعداد غار‌ها برای همه کافی نبود، بنابراین بعضی از آن‌ها چادر و خانه هایی برای زندگی در زیرزمین درست کرده بودند. این‌ها همار انسان‌های قدیمی بودند که نقاشی‌های معروف را در غار‌ها نمودند که بعضی از این نقاشی‌ها، در جنوب کشور فرانسه و شمال باختری اسپانیا کشف گردیده است. این نقاشی‌ها کاملا جالب و قابل توجه می‌باشند. آن‌ها پر از تصاویر تداعی‌کننده قدرت بوده و خیلی از حیواناتی را که این غارنشینان صید می‌کرده‌اند مانند: گاو کوهان دار، خرس، گراز وحشی، ماموت و کرگدن، را نمایش می‌دهند.

زندگی غارنشینی چیست؟ زندگی غارنشینی یکی از مراحل ابتدایی تکامل بشری است که انسان‌ها در آن دوران برای بقا به غارها پناه می‌بردند. این سبک زندگی به دلیل شرایط زیستی و محیطی زمان خود، نقش مهمی در شکل‌گیری تمدن‌های اولیه ایفا کرده است. غارنشینان، انسان‌هایی بودند که در دوران پارینه‌سنگی و پیش از آن، در غارها زندگی می‌کردند. این غارها به عنوان پناهگاه‌های طبیعی از خطرات محیطی مانند حیوانات وحشی و شرایط جوی نامناسب از آن‌ها غارها همچنین محیطی مناسب برای ذخیره مواد غذایی و پناه گرفتن از خطرات محیطی فراهم می‌کردند.

تأثیرات زندگی غارنشینی بر تکامل بشری زندگی در غارها و نیاز به همکاری برای بقا، احتمالاً نقش مهمی در توسعه ساختارهای اجتماعی اولیه ایفا کرده است. غارنشینان به احتمال زیاد در گروه‌های کوچک زندگی می‌کردند و تقسیم کار و همکاری بین اعضای گروه ضروری بود. این همکاری‌ها به تقویت روابط اجتماعی و شکل‌گیری نهادهای ابتدایی اجتماعی منجر شد. همچنین فرهنگ و هنر غارنشینان نشان‌دهنده تکامل تدریجی توانایی‌های شناختی و هنری انسان‌ها است. نقاشی‌های غاری و آیین‌های مذهبی نشان می‌دهند که غارنشینان توانایی تفکر انتزاعی و بیان نمادین داشتند. این توانایی‌ها زمینه‌ساز توسعه زبان، هنر و فرهنگ‌های پیچیده‌تر در دوره‌های بعدی شدند.

ابزارهای شکار برخی از ابزارهای شکار عبارتند از: 1- ابزارهای سنگی غارنشینان از ابزارهای سنگی برای شکار استفاده می‌کردند که شامل تبرهای سنگی، چاقوهای سنگی و سرنیزه‌های سنگی بودند. این ابزارها با استفاده از سنگ‌هایی مانند سنگ چخماق ساخته می‌شدند و برای بریدن، پوست‌کنی و قطعه‌قطعه کردن شکار کاربرد داشتند. 2- نیزه‌ها و تیرها با گذشت زمان، انسان‌های اولیه توانستند نیزه‌ها و تیرهایی با سرهای سنگی و چوبی بسازند. این ابزارها برای شکار حیوانات بزرگ‌تر و سریع‌تر مفید بودند. استفاده از نیزه و تیرها نیازمند مهارت‌های دقیق‌تری بود و به انسان‌ها امکان می‌داد که از فاصله‌های دورتر به شکار نزدیک شوند. تله‌ها و دام‌ها تله‌ها و دام‌ها نیز از ابزارهای مهم شکار بودند. غارنشینان با استفاده از شاخه‌ها، سنگ‌ها و طناب‌های گیاهی، تله‌هایی برای شکار حیوانات کوچک‌تر مانند خرگوش‌ها و پرندگان می‌ساختند. این تله‌ها معمولاً در مسیرهای عبور حیوانات قرار می‌گرفتند و به انسان‌ها کمک می‌کردند تا با کمترین تلاش شکار کنند.

شیوه‌های شکار شکار یکی از اصلی‌ترین فعالیت‌های انسان‌های اولیه و غارنشینان برای تأمین غذا و بقا بود. این فعالیت نیازمند مهارت‌ها، ابزارها و همکاری‌های گروهی بود که به مرور زمان تکامل یافت.

در نتیجه 👇👇 غارنشینان گروهی از انسان‌های اولیه بودند که در دوران‌های بسیار کهن، غارها را به عنوان سرپناه خود انتخاب کردند. آن‌ها با بهره‌گیری از ابزارهای ابتدایی سنگی، به شکار حیوانات و جمع‌آوری خوراک می‌پرداختند. زندگی غارنشینان آغازگر رشد اندیشه، همکاری و شکل‌گیری نخستین جوامع انسانی بود.