من‌دیگرمن‌نیست؛

من‌دیگر″من″نیست...

اکنون،من دیگر ″من″ نیست. مادامی که به آینه چَشم می‌اندازم،در اعماق خاطرات،در مقبره‌ی قلب مرده‌ام جستجو می‌کنم و با اجساد گذشته همنشین می‌شوم،آنگاه به چشم می‌بینم؛

من،دیگر ″من″ نیست؛ و هرگز هم دوباره ″من″ نخواهد شد.من دیگر هرگز نمی‌تواند تکه‌های قلب زخمی‌اش را به هم بچسباند؛چرا که مادامی که یک تکه گم شده باشد،هزاران تکه هم نمی‌توانند شکسته را از نو بسازند.حال که یک تکه گم شده حفره‌ی قلب خشک شده‌ام دیگر هرگز پر نخواهد شد.و همه‌ی این‌ها،به این خاطر است که من،دیگر ″من″ نیست.

من″ شاد بود و من غمگین. ″من″ آسوده بود و من خشمگین. ″من″ زندگی می‌کرد و من...فقط زنده بود! من،″من″ را با دستان خود،به عالم برزخ فرستاد.

اکنون،از ″من″،چیزی جز یک تابوت درون گورستان قلبم خوابیده کنار خاطرات و لذت مرده‌ام نیست. من،دیگر ″من″ نیست...