فصل بی پایان

پاییز، با آه‌های آخرین، از صحنه‌ی روزگار کنار رفت. برگ‌ها، همچون اوراق خاطره، بر زمین پراکنده شدند. باد، مرثیه‌ی وداع را در کوچه‌های خاموش زمزمه کرد. خورشید، در غبار غروب، رنگ اندوه بر آسمان پاشید. و زمین، در انتظار زمهرير زمستان ایستاد.

زمستان، با ردای سپید و نفس‌های یخ‌زده، بر دروازه‌ی جهان ایستاد. برف، آرام بر شانه‌های شهر نشست و سکوتی سنگین گسترد. هر پنجره، به آینه‌ای یخ‌زده بدل شد. کوچه‌ها در خاموشی و تأمل فرو رفتند. و زمان، جامه‌ی سپید سکوت بر تن کرد.

اما در میان این گردش بی‌پایان فصل‌ها، یاد تو جاودانه است. اندیشه‌ات، چون ستاره‌ای در سپهر دل، خاموشی نمی‌پذیرد. هر سپیده‌دم برفی، حضورت را تداعی می‌کند. تو گرمایی پنهان در زمهرير روزها هستی. و شعله‌ای کوچک که در دل من پایدار مانده است.

نه باد توانست خاطره‌ات را با خود ببرد. نه برف رد حضورت را در سپیدی پنهان ساخت. تو همچنان در ژرفای جان من جاری هستی. چون رودخانه‌ای بی‌انتها و بی‌قرار. و هر لحظه‌ی بی‌تو، برگ دیگری از دل فرو می‌افتد.

پاییز به پایان رسید و زمستان آغاز گشت. اما در میان این فصل‌های بی‌پایان، من هنوز به تو می‌اندیشم. تو نغمه‌ای پنهان در سکوت سپید هستی. عشقی که فراتر از زمان ادامه دارد. و حضورت، در من جاودانه مانده است.

فصل‌ها می‌آیند و می‌روند، اما تو در من باقی هستی. هر غروب، یاد تو در دل من زنده می‌شود. هر سپیده، حضورت را دوباره می‌یابم. در این گردش بی‌پایان، تنها تو مانده‌ای. و عشق، فراتر از فصل‌ها، در جان من ریشه دارد.