بدن بعضیا عجیب منصف نیس!

خب اینجا میخوام بهتون بگم که چرا بعضی ها هرچی میخورن چاق نمیشن ولی در عوضش بعضی ها هرچی رژیم میگیرن لاغر نمیشن؟😁

چرا آخه بعضی ها چاقن؟ سوخت‌وساز (متابولیسم) پایین: بدن بعضیا کالری رو خیلی آروم می‌سوزونه، واسه همین حتی اگه کم بخورن هم چربی ذخیره می‌کنن 😑 وراثت (ژنتیک): اگه مامان یا بابا اضافه‌وزن داشته باشن، احتمال داره بدن بچه هم مثل اونا کالری رو نگه‌داره. یعنی یه جور «بدن خانوادگی» 😅 تفاوت در هورمون‌ها: مثلاً هورمون لپتین و انسولین اگه درست کار نکنن، آدم مدام حس گرسنگی داره یا چربی رو بیشتر ذخیره می‌کنه 😋 کم‌تحرکی: خودت می‌دونی دیگه، وقتی بیشتر وقتا بشینی یا بازی و گوشی و تلویزیون زیاد باشه، بدن دیگه کالری نمی‌سوزونه 😴 رژیم‌های اشتباه: گاهی مردم رژیم‌های سفت می‌گیرن، بدنشون شوکه می‌شه و می‌ره روی حالت “ذخیره انرژی” 😬 یعنی می‌گه: «آها، غذا نیست؟ پس چربیارو نگه دار!» خواب کم یا بد: کم‌خوابی باعث می‌شه بدن بیشتر هورمون گرسنگی بسازه. نتیجه؟ هی گرسنه‌ای بدون دلیل 🍟 استرس و احساسات: وقتی ناراحت یا مضطربی، بدن دنبال دوپامین می‌گرده… و دوپامین تو چی هست؟ بله، شکلات 😅

چرا بعضی ها اینقد لاغرن؟ متابولیسمِ فضایی دارن 🚀 بدنشون مثل موتور فراری کار می‌کنه! یعنی حتی وقتی می‌خوابن هم کالری می‌سوزونن. 😎 ژنِ لاغری: بعضیا از مامان‌باباشون ژن‌هایی گرفتن که باعث می‌شه بدنشون چربی رو سریع بسوزونه یا کمتر ذخیره کنه. فعال بودن طبیعی: حتی اگه ورزش نرن، مدام در حال حرکتن—ناخودآگاه! پا تکیون می‌دن، با دستاشون بازی می‌کنن، از پله استفاده می‌کنن، خلاصه یه موتور حرکتی دائم‌فعال دارن. اشتهاشون کمه یا سریع سیر می‌شن: بدنشون زودتر پیام «کله‌پاچه بسه!» 😅 می‌فرسته به مغز، اما بدن بقیه هنوز می‌گه «یه قاشق دیگه…» هورمون‌هاشون تنظیمه: انسولین و لپتین درست کار می‌کنن، پس چربی الکی ذخیره نمی‌شه و اشتها متعادل می‌مونه. روده‌ی خاص: باکتری‌های مفید روده تو بعضیا به شکلیه که غذا رو کمتر به چربی تبدیل می‌کنن. (آره آره، حتی میکروبا هم تبعیض دارن 😤)

❌ چرا رژیم می‌گیریم ولی لاغر نمی‌شیم؟ (فوت و فن‌های بدن گول‌زن) بدن وارد حالت قحطی می‌شه (Metabolic Adaptation): وقتی کالری رو یهو خیلی کم می‌کنی، بدنِ زرنگ میگه: “اوضاع خرابه، باید ذخیره کنیم!” و متابولیسم رو به شدت کند می‌کنه. یعنی بدن از حالت سوزاندن به حالت “صرفه‌جویی و ذخیره‌ی حداکثری” تغییر حالت می‌ده. نتیجه: کالری کم می‌خوری، ولی چون سرعت سوزوندنت کم شده، باز هم چربی می‌مونه یا حتی کم هم نمی‌شه. هورمون‌ها علیه ما می‌شورشن: وقتی رژیم می‌گیری، هورمون لپتین (هورمون سیری) کم می‌شه و هورمون گرسنگی (گرلین) زیاد می‌شه. این یعنی مغزت هی فریاد می‌زنه: “غذا بده! ما داریم از گشنگی می‌میریم!” این باعث می‌شه زودتر از برنامه خارج بشی. شوک‌های غذایی (Yo-Yo Dieting): یه هفته خیلی سفت رژیم می‌گیری، بعد یهو ول می‌کنی و بیشتر از قبل می‌خوری. این نوسان‌ها به بدن می‌گه که هرچه زودتر کالری رو ذخیره کن، چون معلوم نیست دفعه بعد کی غذا پیدا بشه! 😅 خواب کم و استرس بالا: اگه شب‌ها کم بخوابی یا استرس داشته باشی، بدن کورتیزول ترشح می‌کنه که مستقیم باعث ذخیره چربی، مخصوصاً دور شکم، می‌شه. رژیم می‌گیری ولی استرس داری؟ 🤦‍♀️ همون کورتیزول کار خودشو می‌کنه. "پاداش"‌های پنهان: “من امروز ورزش کردم، پس می‌تونم اون یه تیکه کیک رو بخورم.” یا “واسه رژیم سختی که کشیدم، یه جایزه‌ی بزرگ لازم دارم!” این‌جوری، تمام کالری‌ای که سوزوندی رو با یه خوراکی جبران می‌کنی. مراقب این تله‌های ذهنی باش!

🧱 سقف شیشه‌ای چاق‌نشدن (چرا نمی‌تونن چاق بشن؟) موتور همیشه روشن (متابولیسم بالا): 💨 اینا کالری‌ای که می‌خورن رو عملاً “انرژی مصرفی” حساب می‌کنن نه “ذخیره”. یعنی بدن‌شون فعال‌تره و گرمای بیشتری تولید می‌کنه، بنابراین مقدار زیادی از کالری رو همون موقع می‌سوزونه و چربی ذخیره نمی‌کنه. سیستم اشتهای غیرقابل کنترل (برای چاقی): 🤐 وقتی این آدما یه عالمه غذا می‌خورن، بدنشون خیلی سریع‌تر از آدم‌های عادی، سیگنال سیری رو می‌فرسته. انگار معده‌شون زودتر از بقیه پر می‌شه، یا مغزشون می‌گه: “دیگه بسه، همه چیز اوکیه.” برای چاق شدن باید کالری بیشتر از مصرف باشه، ولی این سیگنال مانع می‌شه. اثر حرارتی غذا (TEF) بالا: بدن برای هضم و جذب غذا هم کالری می‌سوزونه. توی بعضی افراد، این “سوزاندن حین هضم” به طور طبیعی بالاتره. یعنی برای هضم یه همبرگر، بیشتر از بقیه کالری می‌سوزونن! تفاوت در نحوه‌ی ذخیره‌سازی: بدن این افراد ممکنه چربی رو در بافت‌های غیرقابل دید (مثل داخل کبد یا عضلات) ذخیره کنه، یا کلاً ژنتیکشون دستور داده که اولویت با حفظ انرژی باشه، نه چاق شدن. خلاصه عزیزان، مشکل اونا “چاق نشدن” نیست، بلکه مشکلشون اینه که “نمی‌تونن بیش از یه حدی کالری اضافه رو نگه دارن.” بدن‌شون خیلی سفت و سخت داره از وزن فعلیش دفاع می‌کنه! 😂

پس اونایی که هرموقع بخوان چاق میشن هرموقع بخوان لاغر چی؟ پادشاهان تنظیم وزن (The Weight Masters) ذهنیت و انضباط آهنین (Iron Discipline): اینا به جای اینکه با بدن بجنگن، باهاش همکاری می‌کنن. وقتی می‌خوان لاغر بشن، هوشمندانه کالری رو کم می‌کنن و وقتی می‌خوان چاق بشن، با کیفیت و تدریجی کالری رو اضافه می‌کنن. یعنی بدن‌شون هرگز شوکه نمی‌شه که وارد “حالت قحطی” یا “حالت ذخیره اضطراری” بشه. کالیبراسیون دقیق: 💪 اونا یاد گرفتن که دقیقاً چقدر کالری می‌سوزونن و چقدر می‌خورن. اگه بدن‌شون موقع لاغری مقاومتی کرد (مثل مورد اول که گفتم)، سریعاً رژیم رو تنظیم می‌کنن و اجازه نمی‌دن متابولیسم کند بشه. اگه بدن‌شون خوب وزن اضافه نکرد، سریعاً پروتئین و کالری سالم رو بالا می‌برن. سبک زندگی ثابت: برخلاف بقیه که رژیم‌شون مقطعیه (یه دوره خیلی سفت، یه دوره ول کردن)، این افراد یه سبک زندگی پایدار دارن. تمرینات ورزشی‌شون (مخصوصاً قدرتی برای ساخت عضله) ثابته و این باعث می‌شه که وزن اضافه شده، بیشترش عضله باشه تا چربی، و لاغر شدن هم راحت‌تر باشه.

(استخونی یا خپلو)حالا چرا بعضی‌ها این حرفا رو می‌زنن؟ نداشتن فیلتر حرف زدن: بعضی آدما مغزشون قبل از حرف زدن، فیلتر نمی‌ذاره. همون چیزی که به ذهنشون میاد رو می‌گن و فکر نمی‌کنن چه تأثیری داره. (اینا معمولاً بچه‌هایی هستن که تو بازی تقلب می‌کنن و نمی‌دونن کارشون زشته! 😉) انتقال استرس یا ناراحتی خودشون: گاهی آدما وقتی خودشون از وضعیت خودشون ناراضی‌ان، سعی می‌کنن با زیر سوال بردن دیگران (با کنایه یا تیکه انداختن) خودشون رو بهتر حس کنن. عدم درک تفاوت‌ها: اونا فرق بین متابولیسم بالا و پایین یا ژنتیک رو نمی‌فهمن و فقط ظاهر رو می‌بینن. برای اونا، بدن یا “لاغر” است یا “چاق”. تمام!