☆تجربه من از پیدا کردن دوستای جدید☆

میخوام تجربه‌‌ای که داشتم رو براتون بگم.

خب من دو سال بود هیچ دوست حضوری نداشتم، هر چند مجازی هم نداشتم (expect one) ولی خب با بعضی ها حرف میزدم تو همین‌جا (شاید ماهی یک بار).

با وارد شدن به دبیرستان و کلا فضای جدید به خودم گفتم که هی برو جلو شاید این یه شروع جدید باشه، طبیعتا هفته اول هیچ اتفاقی نیوفتاد؛ همکلاسی هام هم گفتن که فکر میکردن من یه آدم جامعه ستیز خرخون مغرور باشم(همچینم اشتباه نبود).

بالاخره بعد از کلی ترس و اضطراب رفتم پیش یکی از همکلاسی هام نشستم( یه اکیپ ۵ نفره بودن) و زنگ تفریح ها باهاشون بودم، فقط هم یه جا می‌نشستم و هیچی نمیگفتم.

تا دوماه اول که خیلی باهاشون گرم نگرفتم ولی خب اوکی بودیم دیگه حتی باهم کافه هم رفتیم هرچند یکی از اکیپ رفت (فاقد اهمیت). این ماه سوم یکم اوکی تر شدم و گرم گرفتم، واقعا دوستای خوبین و همیشه باهم میخندیم با اینکه کلی تفاوت داریم ..

با یکی از بچه های اکیپمون صمیمی تر شدم، شخصیت هامون متفاوته نسبتا ولی علایقمون به هم نزدیک بود، گفتم که اوکی ناهویا بیا بریم که باهاش رابطمونو نزدیک تر کنیم ( بهرحال همه تو یه اکیپ با یه نفر صمیمی ترن) ولی خب اون بعضی وقتا مثل منه و من اکثرا با کسایی که شبیه خودمن حال نمیکنم ( معلومه چقدر آدمه بدیم نه؟) و از اونجایی که ما ۵ نفریم همیشه یک نفر تنها می‌مونه ( کاملا واضحه کی.) و من از دستشون ناراحت شدم در واقع از دست اون...اما اون حتی متوجه نشد و خب هیچکس متوجه نشد فقط دونفر پرسیدن که چته؟ ( جوابم چی میخواد باشه؟ هیچی. دراما کوئین هم خودتونید)

درکل خواستم بگم مهم نیست که چند تا دوست پیدا میکنید، مهم اینه که کدومشون تورو درک می‌کنند پس بعضی مواقع نباید با کسی شبیهته دوست بشی ( مخصوصا اگر مثل من آدم بدی باشی‌.) مراقب خودتون باشید و به هرکسی وابسته نشید‌.