"فئودور داستایوفسکی"؛نویسنده ای که درد انسان را میخواند!

داستایوفسکی یکی از مهم‌ترین نویسندگان روسیه است؛ نویسنده‌ای که تمام آثارش حول یک چیز می‌چرخد: ذهن انسان؛ با همه‌ی ترس‌ها، ایمان‌ها، گناه‌ها و رؤیاهایش. او کسی بود که حتی رنج را هم تبدیل به هنر کرد.

✦ گذشته‌ی داستایوفسکی؛ کودکی سخت، تنهایی و اولین جرقه‌های نوشتن داستایوفسکی در خانواده‌ای سخت‌گیر و مذهبی به دنیا آمد. پدرش پزشک بیمارستان بود و بیشتر با بیماران فقیر سر و کار داشت؛ این محیط پر از درد و فقر، از همان کودکی ذهن داستایوفسکی را پر کرد. او از بچگی: زیاد تنها بود مدام کتاب می‌خواند و حساسیت شدید نسبت به احساسات انسان داشت مرگ مادرش در نوجوانی و رفتار خشک پدرش باعث شد خیلی زود با رنج و انزوا آشنا شود. اما همین رنج‌ها بودند که او را به سمت نوشتن برد.

✦ چرا نویسندگی را شروع کرد؟ وقتی به سن جوانی رسید، فهمید تنها جایی که می‌تواند حرف‌هایش را بزند و ذهنش را خالی کند، ادبیات است. او می‌گفت: > «نوشتن تنها راهی بود که می‌توانستم در آن نفس بکشم.» تنهایی، فقر، بیماری و بعدها تبعید به سیبری همه تبدیل به سوختی شدند که شخصیت‌هایش را ساختند. داستایوفسکی با نوشتن تلاش کرد با جهان آشتی کند و انسان‌ها را بفهمد.

✦ رمان‌ها و آثار مهم داستایوفسکی او کتاب‌های زیادی نوشت، اما معروف‌ترین‌هایش این‌ها هستند: ● بیچارگان – ۱۸۴۶ اولین رمانش؛ درباره فقر و تنهایی آدم‌های معمولی. ● همزاد – ۱۸۴۶ چندپارگی هویت و فروپاشی ذهن یک کارمند. ● خانه اموات – ۱۸۶۱ بر پایه تجربه‌ی تبعید در سیبری؛ یکی از واقعی‌ترین آثارش. ● یادداشت‌های زیرزمینی – ۱۸۶۴ داستان یک انسان گوشه‌گیر و تلخ؛ پایه‌گذار ادبیات اگزیستانسیالیستی. ● جنایت و مکافات – ۱۸۶۶ روان انسانِ قاتلی که با وجدانش درگیر است. ● قمارباز – ۱۸۶۷ بر اساس اعتیاد خودش به قمار؛ نوشته‌شده در کمتر از یک ماه. ● ابله – ۱۸۶۹ داستان مردی بی‌گناه که پاکی‌اش در برخورد با جامعه له می‌شود. ● شیاطین – ۱۸۷۲ نقدی شدید به افراط‌گرایی سیاسی روسیه. ● برادران کارامازوف – ۱۸۸۰ عمیق‌ترین اثر او؛ درباره ایمان، شک، اخلاق و خانواده. ● شب‌های روشن – ۱۸۴۸ رؤیایی‌ترین داستانش؛ درباره مردی خیال‌پرداز و چهار شبِ بیداری قلب او.

✦ پایان زندگی؛ رفتن نویسنده‌ای که جاودانه شد داستایوفسکی سال‌های آخر عمرش با بیماری شدید ریه و حملات صرع درگیر بود. اما تا آخرین روزها می‌نوشت و به انسان فکر می‌کرد. او در سال ۱۸۸۱، در ۵۹سالگی درگذشت. در مراسم خاکسپاری‌اش بیش از ۴۰ هزار نفر شرکت کردند؛ چون مردم باور داشتند او کسی بود که روح انسانِ روس را نوشته است. امروز، آثارش در تمام دنیا خوانده می‌شود و هنوز هم انسان‌ها در شخصیت‌هایش خودشان را پیدا می‌کنند.