شمع خاموش...

نباید روشن میماند....

گاهی احساسی داشتم مانند شمعی در در معرض گرما،درحال اب شدن و بدون دفاع،در سکوت و خاموشی؛تنها فرقم این بود که شمع از کرما آب میشد و من از سرما.

از اینکه نور کوچکی بودم در تاریکی افرادی که میخواستند تاریک باشند.

از سرمای اَبرویی که از حرفم که گرچه کم بود پایین می امد،از نگاه کردن به چشمانی که عاشق کور بودن بود و از ان لذت میبرد...

حسی ناشی از یک سوال،چرا؟

نجوایی در بین افرادی که ناشنوا بودند...اما نه...انها فقط در زمانی گوش هایشان را میگرفتند که حرفی برخلاف چیزی که میخواستند گفته میشد...چشمانشان انموقع نابینا نبود،مثل وقتی که کسی حرفی که میخواهند را میزند مهربان و پر از شعف نبود،بلکه دریایی بود از یخ.