پــیآنوی سـلطـنتی. p¹

تقدیم به بهترین زندگی ام، به درخشش طلوع و عمق رنگ غروب،دختر ستاره ی تاریک قلب من♔

توی هوای مه‌آلود در حال دویدن بودم. چرا؟ به کجا می‌دوم؟ خودم هم نمی‌دانستم. رسیدم به لبه‌ی دره و بی‌اراده پریدم؛ اما سقوط نکردم. بلکه پرواز کردم. بال‌هایم را باز کردم و به سمت بالا بال زدم. هوای خنک به صورتم می‌خورد، آسمان را می‌شکافتم و جلوتر می‌رفتم. لحظاتی در همان حالت، در حال پرواز بودم که… سقوط کردم. تمام تلاشم را کردم تا بال‌هایم را باز کنم، بی‌نتیجه ماند. نیرویم را جمع کردم تا فریاد بکشم، بیهوده بود. خیس‌عرق، از جا پریدم. _سرورم، دوباره کابوس دیدید؟

نفس‌نفس می‌زدم. فکر کنم... دو… فکر کنم؟ فکر نمی‌کردم، اطمینان داشتم؛ ولی… ولی ترس هم داشتم. ترس از سرزنش، نصیحت، طرد شدن و وحشت از افکارم… _ همون کابوس همیشگی؟ +بله، همون. برگشتم سمت صدا. کنارم ایستاده بود، لبخندی زد و تعظیم کرد. _ صبحتون بخیر. +ممنون…

و رفت سمت کمدم. در کمد را باز کرد و در همان حالت ادامه داد: اگر به نظرتون شرایطتون برای مراسم امروز مساعد نیست،بگین تا مراسم رو به تعویق بندازم. آرام بلند شدم. لباسِ خواب توی تنم زار می‌زد. به دیوار کنارم تکیه دادم. +نه، خوبم. البته… زیاد هم خوب نیستم. فقط به نظرم هرچقدر زودتر مراسم را تمام کنیم، بهتر است. برمی‌گردد و یک‌دست لباس را سمتم می‌گیرد.

_بفرمایید. در هر حال سعی می‌کنم مراسم رو هرچی زودتر تموم کنم. می‌خوانَد ذهنم را… لباس را می‌گیرم. میرود طرف در. _ بیرونِ در منتظرتون‌ام. سر تکان میدهم؛ دوباره تعظیم می‌کند و بیرون می‌رود.در را هم پشت سر خود می‌بندد...