به خاطرش دیگه احساساتم بر نمی گردن ...

این داستان زندگی کسی نیست و فقط ساخته ذهنمه یجورایی انگار می‌خوام بهتون بگم بخاطر این چیزا با احساسات خودتون قهر نکنید. امیدوارم خوشتون بیاد:)

احساساتم.... خب بهتره راجب بهشون حرف نزنم البته بقیه فکر میکنن احساسی توی وجودم ندارم ولی اونا نمی‌دونن خودشون این کار رو باهام کردن انگاری یادشون نمیاد چه آسیبی بهم زدن که باعث شده دیگه نه گریه کنم و واقعا ناراحتیم رو بروز بدم نه اونقدر بخندم و خوشحال باشم.

بقیه بهم میگن خب فراموششون کن، ولی مگه میشه کسی که وجودت رو به بازی گرفته رو فراموش کرد. واقعا برام جالبه اونا پشتم حرف میزنن شایعه درست میکنن ولی در همون حال خودشون رو دوستم جا میزنن انگار هیچی نشده عملا تو روم میخندن و از پشت بهم خنجر میزنن.

حتی بعد از اینکه می‌دونن که من از کارایی که می‌کنن خبر بازم آدامه میدن بهش حتی اگه باهاشون برخورد کنم بازم تغییر نمیکنه. اونا انگار تو وجودشون حک شده که اینجوری باشن. ولی بعدش وقتی با آدمای جدیدی آشنا میشم حتی اونا هم گله می‌کنن که چرا وقتی میدونی فلانی فلان کارو می‌کنه کاری باهاش نداری اونا نمی‌دونن گریه،ترس،خشم و شادی خیلی وقته از وجود من رفتن.

ولی خب در همین حال من از اینکه احساسی ندارم خسته شدم آدمای کمی باهام دوست میشن و خیلی راحت ازم خسته میشن آدما این نقطه ضعف منه و همین باعث میشه که نخوام با هیچ کس مثل آدمای قبلی داخل زندگیم رفتار کنم. چون شاید نه وایسا اونا حتما اونا احساساتشون رو هنوز دارن و بهش نیاز پیدا میکنن.