آن بچه ها همه شعر بودند

این مطالب رو از شعر کودک مرده از سیلویا پلات الهام گرفتم.

مکالمه ای بین عاشق و معشوق معشوق شروع و عاشق خاتمه میدهد:

هر نباشد من معشوقت ام، میشود نخورم غصه؟ پس بگذار دلی درد کنم. آنها، همه شعر بودند. تمام اشعارم رفتند رفتند، و من نرفتم. آنها مردند، و من از غصه دق نکردم. خیره ماندم، و به ابلهانه ترین شکل ممکن، انگار نه انگار... چه باید می‌کردم؟ نمیدانستم که بی آنها، دیگر حیاتی ندارم.

دیوانه شدی ای معشوق؟ میشود عاشق نگویید قصه؟ درست است، حیاطمان خالی ست از بچه شعرها. درست است، نگاهم خشک شده در قاب پنجره و نفسِ واژه‌ها به شماره افتاده است. اما چه می‌شود؟ زمان میگذرد، و مرگ نیز خسته میشود از تماشای ما. پس برخیز، و زندگی کن نه از سرِ امید، از سرِ لجاجتِ بودن. زیستن، حتی بی حیات. همین کافی ست.

برخیز و مخور غم جهان گذارن/بنشین و دمی به شادمانی گذران