هردو در نهایت می‌میرند :روایتی از زندگی هنگام مرگ

سلام سلام خب این کتاب خیلی روم تاثیر گذاشت و دوستش داشتم برای همین سبب شد این پست ساخته بشه

پژواک آخرین روزها در زیر آسمانی که گویی برای آخرین بار رنگ آبی را به خود گرفته بود، دو روح سرگردان، در آستانه‌ی یک پایان اجتناب‌ناپذیر، همدیگر را یافتند. «هر دو در نهایت می‌میرند»، نامی که نه یک هشدار، که ترانه‌ای تلخ برای تقدیر بود؛ تقدیری که لحظات را نه چون جریانی بی‌پایان، بلکه چون دانه‌های شکری در کف دست، به سرعت به پایان می‌رساند.

این قصه، قصهٔ زندگی‌های کوتاه اما عمیق است. داستان دو نفر که نه از سر آرزوی فردا، بلکه از سر عطش امروز به هم پیوستند. هر لمس، هر نگاه، هر کلمه‌ای که بر زبان می‌آوردند، وزنی به اندازه یک عمر داشت، زیرا می‌دانستند که فردا، تنها یک واژهٔ خالی در تقویم خواهد بود.

آیا عشق می‌تواند در سایهٔ فنا شکوفا شود؟ آیا می‌توان زیبایی یک بوس. ه را درک کرد، وقتی می‌دانی که طعم آن آخرین طعم خواهد بود؟ این کتاب، این پرسش‌ها را نه با منطق، بلکه با نبض‌های تپندهٔ قلب‌هایشان پاسخ می‌دهد. آن‌ها نمی‌خواستند قهرمانان ابدیت باشند؛ آن‌ها فقط می‌خواستند انسان‌هایی باشند که در آخرین ایستگاه، در آغوش یکدیگر، سکوت نهایی را بپذیرند.

زمان، در این روایت، دشمن نیست؛ بلکه شمعی است که با سرعت می‌سوزد و نور خیره‌کننده‌ای بر آنچه واقعاً مهم است می‌تاباند: یافتن یک روح در جهانی بی‌تفاوت، پیش از آنکه غبار فراموشی همه چیز را بپوشاند. «هر دو در نهایت می‌میرند»، یادآور این حقیقت است که گاهی، تنها راه برای «زندگی کردن»، پذیرش پایان است و ارزشمندترین میراث، نه جاودانگی، که خاطره‌ای درخشان از یک «امروز» واقعی است.

روفوس.