توجه کردن

موضوع یک پیتزا نیست. موضوع یک دسته گل نیست. موضوع یک آهنگ نیست.

موضوع یک آب نبات نیست. موضوع یک بیرون رفتن نیست. موضوع یک راه رفتن نیست.

موضوع یک عطر به جا مونده نیست. موضوع یک کادو کوچک نیست. موضوع نخوردن،ندیدن، نداشتن وهر کمبود دیگه ای نیست.

موضوع توجه کردنه، رفتار آدمها ندایی از درون شونه. اگر کسی توجه خاصی به خودش ندیده بعد از دیدنش تغییر می‌کنه، به خودش میباله و این خوبه اگر برای آدم درستی خرج بشه.

و چه بد که به اشتباه برای آدم های نابجا هدر بره، بارها و بارها فکر کردم که واقعا یک آدم چقد نخود مغز می‌تونه باشه که بعد از دیدن توجه مغزشو از دست بده و غرور بیجا خرج کنه. مشکل از ماست؟ قطعا نه اما گاهی وقتا طبیعیه این تفکر چون مارو از آدمای عقب مونده زندگیمون حفظ می‌کنه.

آدما بیشتر از چیزی که فکر کنید تاثیر پذیرن حتی مقاوم ترین شون. بعد از قطع ارتباط با یک آدم تاکسیک متوجه میشد که رفتارتون داره از خود واقعیش دور میشه. چرا؟ چون تفکرات اون فرد مداوم توی مغزمون تکرار شده!

حالت دفاعی رفتار مون فعال میشه و این تاثیر ادم اشتباهه تو را از خودت دور می‌کنه و نزدیک شدن با اون همه تاثیرات سخت ترین کار ممکن میشه و فکر می‌کنی که اصلا میشه به خودت برگردی؟ میتونی اون اتفاق هارو از ذهنت حذف کنی؟ چرا چون ی آدم پوچ به افکارت راه پیدا کرده بود و با هر بار انجام اون کار ها آوای زشتی توی گوش ت زمزمه میشه.