آینه p5

این یه داستانه... اگه میترسین نخونین...

پارسا گفت: «چون... اون بچه‌هه...» و در اتاق رو محکم بست. همون‌جا وایساده بودم... در بسته شده بود ولی توی سرم هنوز تکرار می‌شد... «اون بچه‌هه...» مگه فقط من و اون این‌جا نبودیم؟... یعنی کسی دیگه‌ای هم هست؟...

نفس عمیقی کشیدم... ولی آروم نشدم. رفتم توی اتاقم... چیزی نگفتم... فقط نشستم روی تختم و زل زدم به دیوار روبه‌رو... پارچه هنوز روی آینه بود... همه‌چی آروم بود... یا حداقل، به نظر می‌رسید...

نزدیکای شب... دیگه حوصله هیچ کاری نداشتم. کتابمو باز کردم، چند خط خوندم، ولی هیچی یادم نموند... نور چراغ خوابم رو کم کردم و دراز کشیدم... خسته بودم... اما چشم‌هام سنگین نمی‌شدن...(امیدوارم منظورم و بفهمید)

نصف شب بود که با صدایی بیدار شدم... آروم نشستم... صدای آرومی بود... شبیه صداهای زمزمه‌طور... یه صدای آشنا... ولی خیلی یواش...

به دیوار روبه‌رو نگاه کردم... پارچه افتاده بود... توی تاریکی، هاله‌ی نقره‌ای نور ماه از پنجره افتاده بود روی کف اتاق... و اون‌جا...

پارسا... نشسته بود جلوی آینه... پشتش به من بود... و داشت چیزی زمزمه می‌کرد... خیلی آروم... خیلی خیره... همه‌ی بدنم خشک شده بود... نمی‌تونستم تکون بخورم... فقط نگاش می‌کردم...

پارسا انگار صداش رو پایین نگه داشته بود... انگار داشت با یکی حرف می‌زد... اما اون‌جا کسی نبود... فقط خودش... و آینه‌ای که حالا دوباره معلوم بود...