خودرو های فرمول یک از ابتدا تا کنون (1)

مسابقات فرمول یک اولین بار در سال 1950 شروع شد، از اون وقت تا الان (2025) خودروها تغییرات زیادی داشتند. در این پست قصد داریم ماشین های فرمول یک در طول سال ها رو بررسی کنیم و به تفاوت ها و تغییرات مهم هم توجه خواهیم کرد.

در سال 1950 با آغاز فرمول 1 ماشین های نسل اول فرمول یک هم پا به عرصه ی مسابقه گذاشتند. در این خودرو ها موتور بزرگ و قوی در کاپوت بلند جلوی ماشین قرار داشت و راننده در انتها می نشست. همچنین این ماشین ها کابین باز داشتند که می تونست خطر قابل توجهی برای راننده داشته باشه؛ خطری که عواقبی هم به دنبال داشت... مهم ترین چیزی که ظاهر ماشین های نسل اول رو از بقیه ی دوره های فرمول یک متمایز میکنه طراحی ساده ی اون هاست، اون ها بال های آیرودینامیکی نداشتند و چرخ های باز و بدنه ی بلند بهشون ظاهر نه چندان جذابی میداد. از ویژگی های فنی خودرو های این دوره میشه به موتور 8 سیلندر خطی 1.5 لیتری سوپرشارژ و بیش از 350 اسب بخار قدرت اشاره کرد.

بین سال های 1950 تا 1968 ماشین های موتور وسط و موتور عقب هم در فرمول یک به کار گرفته شدند، ولی چیزی که سال 1968 رو از بقیه ی سال ها متمایز می کرد آشنایی بیشتر مهندس ها با قوانین آیرودینامیک بود. اولین بال های آیرودینامیکی که مورد استفاده قرار گرفتند باله های بزرگ چند متری بودند اما فناوری هنوز کامل نشده بود و پیست ها در واقع به محل آزمایش و کشف مشکلات آیرودینامیک تیم ها تبدیل شده بودند. از طرف دیگه در اون زمان ماشین ها قدرتمند تر و کم ارتفاع تر از سال های قبل بودند اما پیست ها از نظر ایمنی تغییر چندانی نکرده بودند، این موضوع در کنار آزمون و خطا هایی که قبل تر اشاره کردم باعت مرگ 5 راننده از جمله جیم کلارک بااستعداد شد. پس از اینکه کار از کار گذشت و افرادی جونشون رو از دست دادند استفاده از بال های بلند ممنوع شد و قوانین جدیدی برای ایمنی وضع شدند. از ویژگی های خودرو های سال 1968 میشه علاوه بر بال آیرودینامیکی به چرخ های پهن تر، موتور های قوی تر و شاسی یکپارچه اشاره کرد.

سال 1977 رنو با معرفی ماشین RS01 که یه موتور 6 سیلندر V شکل 1.5 لیتری توربوشارژ داشت برای اولین بار موتور های توربو رو به فرمول یک معرفی کرد. (سازنده (من) به دلایل نامشخصی عاشق موتور توربوشارژه) توربو ها در ابتدای ورودشون به فرمول یک مشکلات زیادی داشتند و از نظر ایمنی چندان مورد اعتماد نبودند؛ از مشکلاتی که این موتور های توربوشارژ باهاش مواجه بودند میشه به نیاز به سوخت زیاد اشاره کرد؛ همچنین رنو RS01 به خاطر احتمال بالای جوش آوردن لقب «قوری زرد» رو به دست آورد! سیر تکامل موتور های توربو چیزی نزدیک به 2 سال وقت برد و رنو RS10 اولین ماشین با موتور توربوشارژ بود که برنده ی مسابقه شد، در نهایت در سال 1979 بقیه ی تیم ها هم به فکر استفاده از موتور های توربوشارژ افتادند.

ورود موتور های توربوشارژ و بهتر شدنشون همزمان بود با آشنایی روز افزون با آیرودینامیک که باعث شد ماشین ها از نظر ظاهری و آیرودینامیکی هم پیشرفت داشته باشن. از ویژگی خودرو های اون سال میشه به قدرتی نزدیک به 500 اسب بخار و آیرودینامیک در طراحی بال ها و بدنه اشاره کرد. یکی از تغییرات اساسی در تاریخ فرمول یک در سال 1981 توسط مک لارن با معرفی ماشین MP4/1 اتفاق افتاد. در این خودرو به جای شاسی فلزی از فیبر کربن استفاده شد که اون رو مقاوم، مستحکم و در عین حال سبک می کرد. ایده ی استفاده از فیبر کربن به جای فلز از دید تیم های دیگه یک شکست به نظر میرسید ولی بدنه ی فیبر کربنی که خیلی زود خودش رو با مک لارن MP4/1 ثابت کرد مدت کوتاهی بعد به یک استاندارد تبدیل شد.