حس هایی که اسم ندارن؟!...

خیلی از حس ها هستن که هر روز تجربش میکنیم ولی اسمی توی این جهان براش گذاشته نشده اون ها چیان ؟!

اون حسِ قبل از گریه، ولی نه بخاطر ناراحتی. یه بغض بی‌دلیل، یه چیزی بین خستگی، دلتنگی و یه جمله‌ای که هیچ‌وقت گفته نشد. اسمش چیه؟ نمی‌دونیم. ولی همه‌مون اون لحظه رو می‌شناسیم.

وقتی یکی بهت لبخند میزنه و تو دلت می‌ریزه، ولی می‌دونی اون لبخند هیچ‌وقت برات نبوده. نه غصه‌ست، نه عشق، نه حسادت. یه حس بی‌اسم، که فقط ته دلت می‌پیچه و رد میشه.

اون لحظه‌ای که از چیزی خوشحالی، ولی نمی‌تونی به کسی بگی چون به نظرت "مسخره" میاد. یه حسِ شادیِ بی‌صدا. شبیه پیدا کردن یه برگ خشک وسط کتاب قدیمی.

وقتی دلت برای خودِ گذشته‌ات تنگ میشه، نه برای آدم‌ها، نه جاها. برای یه نسخه از خودت که انگار دیگه برنمی‌گرده. یه دلتنگیِ بی‌اسم… خیلی آشنا.

اون لحظه که با کلی آدمی ولی انگار نیستی. صداها هستن، خنده‌ها هستن، ولی تویی که نیستی. نه غمگینی، نه خوشحال. یه حس شناور… معلق… بی‌صدا.

وقتی یه آهنگ رو می‌شنوی و حس می‌کنی یه چیزی توت باز شد، انگار قبلاً اون آهنگو توی یه زندگی دیگه شنیدی. یه آشنای غریبه. یه حسِ بی‌اسم… ولی واقعی.

اون لحظه که می‌فهمی یه خاطره دیگه درد نمی‌گیره. نه خوشحال می‌شی، نه ناراحت. فقط می‌فهمی بزرگ شدی. یه حسِ پایان که با هیچ لغتی ترجمه نمی‌شه.

وقتی می‌بینی همه دوست صمیمی دارن و زیر دست‌های بیوگرافی‌شون می‌نویسن: "ماینه و..." ولی تو هر روز دنبال "دوست" می‌گردی، و هر دفعه می‌بینی هنوز اون رابطه‌های عمیق هیچ وقت کامل نشده. توی دلت یه جایی خالی هست، که به هیچ‌کس پر نمی‌شه.