من تک فرزندم معلومه که...

من خودم تک فرزند نیستم ولی می‌دونم تک فرزند ها چه حسی دارن چند تا هم تک فرزند زیر پستم کامنت گذاشتن پس تصمیم گرفتم به احترامشون این پست رو درست کنم ‌‌...شاید ما تک فرزند نباشیم ولی درک می‌کنیم که...

من تک‌فرزندم، معلومه که... هیچ‌وقت مجبور نبودم لباس‌هامو با کسی شریک شم، ولی همیشه دلم می‌خواست یکی باشه بگه: "اون مال ما دوتاست." ( این رو مطمئن نیستم درست باشه چون از چند نفر شنیدم گفتم )

معلومه که خوب بلدم تنهایی بازی کنم، خیلی خوب. اون‌قدر که حالا هم با خودم حرف می‌زنم، با خودم قهر می‌کنم، با خودم آشتی می‌کنم… و واقعاً از این همه خود، بعضی وقتا خسته می‌شم.

معلومه که زود بزرگ شدم. وقتی مامان می‌گفت: "تو دیگه بچه نیستی!" و من تازه شش سالم بود. اون‌قدر که حالا تو این سن نقش یه بچه رو خوب‌تر از هر بچه‌ای بازی می‌کنم.

معلومه که بلد نیستم دعوا کنم! نه کسی بود که باهاش رقابت کنم، نه کسی که نوبت رو ازم بدزده… واسه همین حالا همه‌چی رو می‌ذارم زمین، تا فقط صدا بلند نشه.

معلومه که زیادی تو فکرم. چون همیشه همه‌ی سوال‌ها از من پرسیده شد. همه‌ی نگاه‌ها به من بود. همه‌ی آینده، رو دوش من بود. و من؟ فقط می‌خواستم یه‌کم بچه بمونم.

معلومه که توقع زیاده. اگه موفق نشم، می‌گن: "تو یکی بودی، فقط تو رو داشتیم!" و اگه موفق بشم، می‌گن: "خب معلومه، تک‌فرزندی!" هیچ‌وقت وسطش نبودم.

تک‌فرزند بودن یعنی همیشه وسط یک دنیای ساکت، با صدای بلند خودت زندگی کردن. یعنی خودت رو ساختی وقتی کسی نبود کمکت کنه. یعنی قوی بودن، حتی وقتی نباید.