کپی کاری بی‌صدا

بیب بیب🚨 چطورید دوستان؟ با تابستون چه میکنید؟ کیا دارن تابستونو می‌ترکونن و کیا خودشون ترکیدن؟خب خب امروز با یه تور دیگه امدیم، چیزی که احتمالا بیشتر نوجون ها درگیرشن! اماده‌اید؟ سوار اتوبوس بشید کمربندا رو ببندید دکمه لایک زده بشه، اماده؟ حرکت🚌

مقدمه امروز دیگه لازم نیست بری دنبال مد و ترند، چون خودشون با هزار رنگ و لعاب توی گوشیت سبز می‌شن. گوشی رو باز می‌کنی، صد مدل آدم رو می‌بینی که انگار همه‌شون از یه قالب دراومدن. موهاشون یه رنگه، دماغاشون یه شکل، لباساشون انگار از یه فروشگاه دراومده. یکی با یه آهنگ کیپاپ می‌رقصه، هزار نفرم می‌خوان عین همون باشن. یکی میاد سه تا لبوبو می‌چسبونه به کیف و موبایلش، نصف شهر همین کارو می‌کنن. هیچ‌کس نمی‌پرسه «من چرا این کارو می‌کنم؟» اصلا چرا دلم می‌خواد شبیه یکی باشم که حتی خبر نداره من کی‌ام؟ این تپر واسه همینه: که یه لحظه وایسی، یه نگاه به خودت بندازی و بپرسی واقعاً این راه تهش کجاست.

چطور این داستان شکل می‌گیره ما آدما از بچگی یاد گرفتیم تأیید بگیریم. از بابامون، معلممون، دوستامون. بزرگ‌تر که می‌شیم، این نیاز عوض نمی‌شه، فقط شکلش عوض می‌شه. الان به‌جای معلم، اینفلوئنسر داریم. به‌جای دوست، سلبریتی. به‌جای تشویق توی کلاس، لایک و کامنت داریم. هر چی بیشتر دیده بشی، فکر می‌کنی ارزشمندتری. حالا یکی می‌گه «اگه اینجوری لباس بپوشی همه می‌گن وای چه خوش‌سلیقه‌ای» یکی دیگه می‌گه «اگه این عروسک لبوبو رو داشته باشی یعنی آپدیتی» کیپاپ هم شده یه مدل ویترین برای خیلیا. آهنگاش قشنگه؟ باشه، هنرمندا فوق‌العاده‌ان؟ باشه. ولی اینکه هویتت رو ببری بذاری پای تقلید، یه چیز دیگه‌ست. شبکه‌های اجتماعی همه اینا رو قشنگ می‌چینن جلوت. کم‌کم مغزت می‌گه «خب همه دارن، منم باید داشته باشم.» حتی اگه دلت نخواد، حس جا موندن میاد سراغت.

ضررش فقط خالی شدن کیف پول نیست بعضیا فکر می‌کنن اینا فقط یه خرج اضافه‌ست. مثلا خب یه لبوبو خریدم، یا چند تا لباس شبیه فلانی پوشیدم. تهش مگه چی می‌شه؟ ولی مشکل اینه که این داستان فقط جیب تو رو خالی نمی‌کنه، سرت رو هم پر می‌کنه از چیزای الکی. وقتی ذهنت پره از «کی چی پوشید؟ کی چی خرید؟ کی چقدر شبیه فلانیه؟» دیگه جا نمی‌مونه واسه اینکه از خودت بپرسی «من چی می‌خوام؟» یهو می‌بینی یه کمد پر داری، ولی حس می‌کنی هنوز چیزی نداری. حس می‌کنی هنوز باید یه چیز جدید بخری، یه مدل جدید باشی. خودت رو ول کردی وسط ویترین مغازه‌ها و پیج‌های بی‌سر و ته. آخر سر می‌مونی با یه عالمه عکس قشنگ که هیچ کدوم‌ش شبیه توی واقعی نیست.

چطور خودمون رو بکشیم بیرون راهش این نیست که از فردا همه چیو ول کنی بری تو غار. ما آدمیم، قشنگی رو دوست داریم، مد رو گاهی لازم داریم. ولی فرق هست بین انتخاب کردن و تقلید کردن. اول باید یاد بگیری هروقت یه چیزی دیدی، سریع نری بخری. پنج دقیقه صبر کن، از خودت بپرس: «اگه هیچ‌کس اینو نبینه، من بازم خوشحالم؟» اگه جوابت «نه» بود، بدون این چیز مال تو نیست. مال اون موجیه که قراره یه ماه دیگه رد شه. بعدش وقتشه یه کم پیج‌هات رو بریزی بیرون. اگه کسی رو دنبال می‌کنی که فقط حس کمبود می‌ده، بلاکش کن. واقعاً زندگی تو کوچیک‌تر از اینه که پرش کنی با مقایسه. و مهم‌تر از همه، یه ذره فکر کن ببین تو واقعاً چی دوست داری. شاید یه چیز ساده باشه. شاید یه استایل ترکیبی باشه. شاید حتی کسی مسخره‌ت کنه. ولی همینه که قشنگه. چون مال توئه، نه کپی‌شده از یه کیپاپر با هزار فیلتر.

آخر سفر مد می‌ره. ترند عوض می‌شه. لبوبو یه روز خز می‌شه، وسایلی که خریدی یه روز دیگه از مد می‌افته. ولی چیزی که می‌مونه، همونی‌یه که تو واسش زحمت کشیدی. همونی که انتخاب کردی نه اینکه از رو دست یکی برداشتی. اگه قرار باشه کسی بهت افتخار کنه، همون «خودت» باید باشه، نه یه نسخه زرد و کپی. این همه بازی، فقط واسه اینه که هویتت رو بفروشی به قسط آیفون؟ اگه تهش قراره هیچی نباشی، لااقل کپی هم نباش که پولشو هدر داده.