"ما" ‌

ما می‌شویم آسمان آسمانی از جنس غم

پلک هایم دوباره دست های هم دیگر را رها می‌کنند تلنبار بغض ها در دلم شاید امروز هم باعث شوند دیگر پروانه ای در دلم شکل بگیرد، تکه از روحم را با خود به آغوش ابر های سرد در کرانه ی بی خورشید در آسمان خاکستری ببرد آغوش سرد خورشید من را در بر گرفت پروانه های روحم من را احاطه کرده بودند داشتم میرفتم به آسمان خاکستری

از روی آبی که امیدی نداشت به جریان از روی درختی که انتظاری نداشت از دارکوب ها از روی گلی که ترسی نداشت از بچه ها پروانه ها پچ پچ میکردن گاهی داد میزدن مگر پروانه ها هم حرف میزنن؟ آسمان خاکستری جلوی من بود چشم‌هایش قرمز و خسته بود پروانه ها دیگر بال نمی‌زدند دیگر داد نمی زدند و دیگر حتی زمزمه ام نمی‌کردند آسمان خاکستری من را در آغوش گرفت او من بود همان تکه هایی از روحم وقتی نفس میکشیدم، صبر میکردم، تحمل میکردم‌، التماس میکردم و زجه میزدم

او من بود و من او من و او دیگر "ما" شده بودیم و ما آسمان خاکستریه حیاط ساختمونی بودیم که بچه ها در آن داشتند می‌خندیدند آسمان خاکستریه مدرسه ای شده بودیم که در دل آن دختر ها داشتند موهای هم دیگر را می‌بافتند

پایان؛