جشن خردادگان

جشن ایرانی خردادگان

جشن خردادگان، در ایران باستان روز ششم خرداد جشنی برپا می‌شد که به جشن خردادگان شهرت داشت.‌ در آیین زرتشتی خرداد سمبلی از پاسداری و محافظت از آب، گیاهان، طراوت و نشاط می‌باشد. با توجه به ارزش و اهمیتی که پیروان زرتشتی برای خرداد قائل بودند، روز ششم خرداد ماه را به عنوان جشن خردادگان کنار یکدیگر جمع شده و مراسمی را برپا می‌کردند.

در چنین روزی اجداد و پیشینیان ما در ایران به کنار رودخانه، سواحل دریا و یا مجاورت چشمه‌ها رفته و پس از مدح و تقدیس اهورامزدا، اوقات خود را در کنار اعضای خانواده با خوشحالی و نشاط سپری می‌کردند. حتی با اهدای گل نیلوفر و یاس به یکدیگر اظهار لطف و محبت می‌نمودند.

در ایران باستان مرسوم بود که پس از سپری شدن پنج روز از ماه خرداد و در روز ششم به علت برخورد نام ماه و روز، طبق منوال مراسمی را برپا کرده و جشنی را با عنوان خردادگان ترتیب می‌دادند. در آیین و مراسمات ایران باستان ماه خرداد به عنوان پنجمین امشاسپند از شش امشاسپند شناخته می‌شد.

در میان مراسمات روز خرداد، با اهمیت‌ترین و خاص‌ترین رویدادی که در جشن خردادگان به کرات یاد شده، حضور در کنار چشمه‌های آب، نهرها و یا دریاها بوده که در این میان تن و جسم را با آب شسته و برخی از دعاهای ویژه را بخوانند. همچنین با احوالی مملو از شادمانی و نشاط روز خود را در کنار عزیزان و اعضای خانواده سپری کنند.

برخی از آیین‌هایی که در چنین روزی میان مردم متداول بوده است، می‌توان به شعر دستور داراب پالن» اشاره کرد که توسط موبد بزرگ پارسی در منظومه «فرضیات نامه» ذکر شده است. در عین حال از رسوم ویژه خرداد روز، «تن شویی»، «کندن چاه» و «نو کردن کاریز» بوده است.