کمی شعر ؛

هر دمم پیش آید و با صد زبان خواند به چشم وین چنین بگریزد و پرهیز باشد از منش... در سراپای وجودش هیچ نقصانی نبود گر نبودی این همه نامهربانی کردنش

اگر شاد بودی، آهسته بخند تا غم بیدار نشود.. و اگر غمگین بودی، آرام گریه کن تا شادی ناامید نشود. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

یاری آن است که زهر از قِبَلش نوش کنی نه چو رنجی رسدت یار فراموش کنی... ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

پشتِ جهان دیده‌ای؟ روی جهان را ببین پشت به خود کن که تا روی نماید جهان...

هرکه عیب دگران پیش تو آورد و شمرد، بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد!

بهار شو بیا در آغوشم … بگذار تمام شکوفه ها در دستهای من برویند…!