ایو سن لورن

برخی نام‌ها تنها بخشی از تاریخ مد نیستند؛ آن‌ها مسیر آن را تغییر می‌دهند. ایو سن لورن با نگاهی جسور و خلاق، مرزهای سنتی مد را شکست و سبکی را خلق کرد که ظرافت، آزادی و نوآوری را در کنار یکدیگر قرار می‌داد. او مد را از یک صنعت فراتر برد و به زبانی برای بیان هویت و اعتمادبه‌نفس تبدیل کرد.

در یک صبح گرم تابستانی، اول آگوست 1936، در شهری در الجزایر ، پسر فرانسوی متولد شد که نامش بعدها با ظرافت، جسارت و انقلاب در مد گره خورد: ایو هنری دونا ماتیو سن لورن. او از همان کودکی با دنیای پارچه‌ها، مداد رنگی‌ها و خیال‌پردازی بزرگ شد. کودکی خجالتی، در دنیایی آرام و دور از هیاهوی پاریس، اما پر از رویا.

در هجده‌سالگی، ایو به پاریس آمد، با طرح‌هایی در دست و قلبی پر از آرزو. طولی نکشید که با استعدادی بی‌نظیر در میان طراحان جوان درخشید و به خانه مد کریستین دیور راه یافت. در سال 1957، وقتی دیور ناگهانی درگذشت، ایو ۲۱ ساله، به عنوان مدیر خلاق بزرگ‌ترین برند مد آن روز انتخاب شد. مجموعه‌ی اولش نجات‌دهنده‌ی خانه‌ی دیور شد. با هر طرح، صدایی از دل زنان شنیده می‌شد: صدای آزادی، قدرت و زیبایی.

اما روح خلاق سن لورن در قفس نمی‌ماند. در 1961، همراه شریک زندگی‌اش، پیر برگé، برند Yves Saint Laurent را پایه‌گذاری کرد. او برخلاف جریان آب شنا کرد؛ وقتی دیگران هنوز در حال تحسین کلاسیک‌ها بودند، او زن را با کت و شلوار به صحنه آورد. طرح معروف "Le Smoking"، اولین تاکسیدوی زنانه، نه فقط یک لباس، بلکه بیانیه‌ای انقلابی بود: زنان می‌توانند همزمان زیبا، قوی و آزاد باشند.

اما روح خلاق سن لورن در قفس نمی‌ماند. در 1961، همراه شریک زندگی‌اش، پیر برگé، برند Yves Saint Laurent را پایه‌گذاری کرد. او برخلاف جریان آب شنا کرد؛ وقتی دیگران هنوز در حال تحسین کلاسیک‌ها بودند، او زن را با کت و شلوار به صحنه آورد. طرح معروف "Le Smoking"، اولین تاکسیدوی زنانه، نه فقط یک لباس، بلکه بیانیه‌ای انقلابی بود: زنان می‌توانند همزمان زیبا، قوی و آزاد باشند.

او زن را موجودی قدرتمند، مرموز و باشکوه می‌دید. زن ایو، خجالتی نبود، جسور بود. در دهه ۷۰، او نخستین طراح بزرگی بود که مدل‌های سیاه‌پوست را به کت‌واک آورد و با این کار، درهای مد را به جهانی بزرگ‌تر گشود.

با گذر سال‌ها، ایو با بیماری، اضطراب و اعـ.تیاد جنگید، اما دنیای مد هیچ‌وقت او را فراموش نکرد. در ۲۰۰۲، در میان اشک‌ها و ایستادن‌های بلند، برای همیشه از صحنه خداحافظی کرد.

در ۱ ژوئن ۲۰۰۸، با خاموشی قلبش، اما نه نامش، جهان یک نابغه را از دست داد.