جادوگر نامیده شدند، اما انسان بودند

بیب بیب🚨 چطورید دوستان؟ با امتحانات چه میکنید؟ امروز با یه تور دیگه امدیممم، اماده‌اید؟ سوار اتوبوس بشید کمربندا رو ببندید دکمه لایک زده بشه، اماده؟ حرکت🚌

مقدمه از وقتی بشر چشم باز کرد، تفاوت را دید. دید که بعضی پوست‌شان تیره است، بعضی روشن. بعضی با چشمان مشکی به دنیا می‌آیند و بعضی با چشمان آبی یا خاکستری. اما در این میان، گروهی بودند که فراتر از تفاوت بودند. مثل اشباح سفیدپوشی در میان جمع. کودکانی با موهای برفی، پوست‌هایی به رنگ شیر و چشمانی که نور را پس می‌زنند. نه شبیه دیگران‌اند، نه هم‌صدا با جمع. به آن‌ها «زال» می‌گویند. بعضی جاها آن‌ها را خوش‌شانس می‌دانند، بعضی جاها نفرین‌شده. در افسانه‌ها جادوگر خوانده شده‌اند، در زندگی واقعی قربانی شده‌اند. اما واقعیت این است: زال‌ها نه جادوگرند، نه هیولا. آن‌ها تنها انسان‌هایی‌اند با یک تفاوت کوچک در ژن‌هایشان که دنیایشان را بزرگ‌تر، سخت‌تر و درخشان‌تر از بقیه کرده. و حالا بیایید حقیقت را درباره‌ی این انسان‌های سپید بخوانیم. تفاوت همیشه راز نیست؛ گاهی فقط علم است که درست توضیحش نداده‌ایم.

زال بودن یعنی چه؟ زال یا آلبینیسم، یک تفاوت ژنتیکی‌ست. یک اختلال مادرزادی که باعث می‌شود بدن نتواند رنگ‌دانه‌ای به‌نام ملانین بسازد. ملانین همان چیزی‌ست که رنگ پوست، مو و چشم را مشخص می‌کند. وقتی ملانین کم باشد یا اصلاً وجود نداشته باشد، مو سفید می‌شود، پوست بسیار روشن و چشم‌ها بی‌رنگ یا قرمزگونه به‌نظر می‌رسند. اما موضوع فقط رنگ نیست. ملانین از پوست در برابر نور خورشید محافظت می‌کند. بدون آن، پوست زودتر می‌سوزد، و بدن آسیب‌پذیرتر می‌شود. زال بودن یک بیماری نیست، بلکه نوعی تفاوت در ژن‌هاست. چیزی که ارثی است. یعنی اگر پدر و مادر هر دو ژن ناقص را داشته باشند، ممکن است فرزندشان زال شود. اما خودشان ممکن است کاملاً طبیعی به‌نظر برسند. ژن‌ها بی‌صدا کار می‌کنند، اما گاهی همین سکوت، یک زندگی را پر سر و صدا می‌کند.

چالش‌های زال‌ها فقط رنگ پوست نیست زندگی با آلبینیسم فقط درباره‌ی ظاهر متفاوت نیست. بدن بدون ملانین، چشم‌هایی دارد که به نور حساس‌اند. بسیاری از زال‌ها از کودکی با مشکلات بینایی درگیرند: دید ضعیف، لرزش چشم (که نمی‌توانند روی چیزی تمرکز کنند)، و حساسیت زیاد به نور. نور آفتاب می‌تواند برای آن‌ها آزاردهنده باشد، حتی در حدی که نتوانند راحت در فضای باز راه بروند. برای همین زال‌ها نیاز به عینک دارند، گاهی ذره‌بین، و در مدرسه به توجه بیشتری نیاز دارند. بسیاری از آن‌ها با وجود هوش بالا، به‌دلیل ندیدن خوب، نمرات پایین‌تری می‌گیرند و اشتباه قضاوت می‌شوند.

وقتی پوست روشن، جان را به خطر می‌اندازد در برخی نقاط دنیا، زال بودن فقط یک ویژگی نیست؛ یک تهدید واقعی‌ست. در بسیاری از کشورهای آفریقایی، باورهای خرافی عمیقی وجود دارد. بعضی مردم فکر می‌کنند زال‌ها قدرت‌های جادویی دارند. یا این‌که مو، استخوان، یا خون آن‌ها می‌تواند برای جادو، طلسم یا ثروت استفاده شود. نتیجه‌ی این باور خطرناک، یک کابوس انسانی‌ست: کودکانی که دزدیده می‌شوند. بزرگ‌سالانی که کشته می‌شوند. خانواده‌هایی که از ترس، فرزندانشان را پنهان می‌کنند یا طرد می‌نمایند. در کشورهایی مثل تانزانیا، زیمبابوه و مالاوی، زال‌ها گاهی حتی نمی‌توانند در خیابان راه بروند بدون اینکه خطر در کمینشان باشد.

اما زندگی با آلبینیسم می‌تواند زیبا هم باشد با وجود همه‌ی این سختی‌ها، بسیاری از زال‌ها با قدرت ادامه می‌دهند. پزشکان، هنرمندان، نویسندگان و فعالانی هستند که با وجود زال بودن، خودشان را ثابت کرده‌اند. آن‌ها از پوست خود خجالت نمی‌کشند. از چشم‌های متفاوتشان، یک نگاه متفاوت به دنیا ساخته‌اند. آموزش، حمایت اجتماعی، کرم ضدآفتاب، و مراقبت پزشکی می‌تواند زندگی آن‌ها را عادی و آرام کند. و چیزی که بیش از هرچیز لازم دارند، درک است. نه ترحم، نه کنجکاوی بی‌مورد—فقط درک. اگر فرق داشتن را بپذیریم، جهان به جای قضاوت، جشن می‌گیرد.