نجوا.

من رو بگو که فکر می‌کردم‌ماه توی آسمونه.

نمی‌دونم تا به حال توجه کرده‌ ای یا نه، اما گاهی در پس همین چیز های کوچک و ساده، رد پای خاطرات می ماند. رد پای احساساتی که زمانی قلبت را در آغوش گرفته و ناز و نوازش می‌کردند، رد پای نگاه هایی که سرشار از "بگو تا بمانم" بودند، رد پای آخرین خداحافظی ها و اولین دیدار ها.

مثلا، گاهی موسیقی موردعلاقه ات را که گوش می دهی،‌ به جز صدای خواننده،‌ نجوای خاطرات را که همخوانی می‌کند می‌شنوی و جان می‌گیرد جلوی چشمانت، تک تک خنده های بی پروایانه و قهقهه های احمقانه‌. جان می‌گیرد‌ جلوی چشمانت هر بار که با موسیقی اشک ریختی و جایی در‌پس ذهنت، چهره اش آزارت می‌داد.

گفت هر بار که کتابی می‌خوانی، گویی چیزی میان صفحاتش جا می ماند،‌ گویی چاق تر می شود. قطور تر،‌ کلفت تر. راست می گفت. چیزهایی چون اشک ها، لبخند ها،‌ خنده ها، افکار و احساسات راه خود را میان جویبار کلمات می یابند و به دریا می ریزند.

اگر فقط کمی به اطرافت گوش بسپاری،‌ یقین دارم که نجوای خاطرات را لا به لای آجرهای خانه ی مادربزرگ، در گل های خشک شده ی میان کتاب، لا به لای بوی گل یاس حیاط،‌ در صدای خواننده ی مورد علاقه ات، و در تک تک چیزهایی می شنوی که حتی انتظارش را هم نداری.