"چمدون!"

بعد ما بارون می باره:>>>>>

صداش منو روانی می کرد ، بهش می گفتم نخون ! نخون! و اون می خوند و تو خلوتم با ضبط یواشکی صداش ، گریه می کردم. لبخند می زدیم به هم ، می خندیدیم باهم! خاطره ساختیم باهم زیاد ! شعر گفتیم کنار هم و هر روز بار زل زدیم تو چشای هم و اشک ریختیم چون می دونستیم آخرش یکی جا می زنه ولی نمی خواستیم باور کنیم! یه بار شد ، دعوامون شد و سر هم داد کشیدیم و بعد همه چی فرو ریخت!

ریخت و نابود شد ! هیچی به هیچی. ذره ای محبت باقی نموند. بهش گفتم که فردا می رم از پیشش ، بهش که اینو گفتم چشاش قرمز شد و لب هاش جمع شد و قیافش تغییر کرد. رفتم بیرون و نبودم چند ساعتی . اومدم خونش که دیدم با بغض داره تک تک لباسامو جمع می کنه . نگام کرد داد زد : تو چته ؟ چته ؟ چرا اینجوری می کنی ؟ چرا داری ؟... من مگه چی کارت کردم ؟... ،تنها چیزی که گفتم ساعت حرکت فردام بود.برا راحتیش رفتم مسافرخونه و شبو اونجا موندم

صبح که رفتم چمدونمو بردارم اونم کنار اومد ، پابه پام! سوار قطار که شدم ، بدون هیچ شماره و خداحافظی تو چشمای همدیگه نگاه کردیم و بغضمون ترکید . قطار راه افتاد.زل زد به خطای راه آهن.

چمدونمو وا کردم که لباسامو بو کنم تا بوشو حس کنم ، لا به لای لباسام چند تا تیکه کاغذ پیدا کردم که وقتی خوندم حس کردم دیگه نمی تونم دووم بیارم ، حسم می گفت که اونم بدون من نمی تونه . از جون و دل برام نوشته بود :