خاکستری؟

خودکارشو برداشت و نوشت، نوشت و نوشت تا خسته بشه تا درد کم بشه تا سینش آروم بشه تا آهسته آهسته نمیره؛

بارون میبارید و خودشو به پنجره میکوبوند هوا خاکستری شده بود و فقط پرنده های بی بال زیر چتر های غمگینشون راه میرفتن هر کدوم به سمت جایی

یکی برای رهایی و دیگری به مقصد قفس میجنبید. یکی خسته از عشق و دیگری مشتاق برای عشق میدوید.

و باز هم بودن آدمایی با داستان های متفاوت و یه آسمون، فضای خاکستری شهر گویا با قلب سرد و غمگین او، ست کرده بود و همه چیز برای خاکستری بودن تکمیل شده بود.