باران، باران و باران . در میان اشباح و مه غلیظ خیابان پرونوس یک مغازه با دکور سنگ مرمر میبینم . احتمالا مغازه پولدارها است و بچه گل آلودی با یک چمدان کهنه مثل من را آنجا راه نمیدهند . چاره ای نیست ، نزدیک نیمه شب است و شهر در خواب فرو رفته . من کسی را ندارم؛ به دری چوبی با تزئین قفنوس و سیمرغ و چند گل نزدیک میشوم . بالای در پلاکاردی طلایی است که رویش حکاکی شده : کتابخانه هایکا . کتابخانه؟ ایول! دستم را به سمت کوبه ی فلزی در میبرم که.. در خود به خود باز میشود ، سوتی میزنم و میگویم : جالبه! مغازه.. نه کتابخانه ها پیشرفت کرده اند . در را پشت سرم میبندم ، کف چوبی کتابخانه خیس شده است ، باید عذر خواهی کنم. آب دهانم را قورت میدهم و با صدای نسبتا بلندی میگویم: کسی اینجاست؟ جوابی نشنیدم . برخلاف بیرون ساختمان داخل آن کاملا قدیمی بود . بوی چوب و قهوه میآمد. صدای موزیک کلاسیک و میو میوی گربه ها از جایی دور شنیده میشد . و.. کتاب ها! کتابخانه سقفی گنبدی شکل داشت و
از کف تا سقف را پر کتاب کرده بودند . با میز و صندلی های گردِ چوبیِ چهارنفره . به پیشخوان نزدیک میشوم . دوباره میگویم: کسی اینجا هست؟؟
6 اسلاید
نتیجه
مجموع امتیاز شما
امتیاز
تعداد پاسخ صحیح
تعداد پاسخ غلط
درصد صحیح
شما به درصد سوالات پاسخ درست دادید
اگر پسندیدی، لایک کن و به سازنده انرژی بده!
3 لایک
اولین کام و انجام