کـ‌‌وچہ‌ی کـ‌ودکیـ

ادرسی پرسیدم... پاسخی شنیدم.

همانند همان ادرس پیش رفتم اما به هرجا دویدم غربت بود، به بن بست هایی رسیده ام که در رویشان نوشته بود : ورود یک بزرگسال نما به کوچه ی کودکی ممنوع است»

در خیابان‌ها و میدان های بزرگسالی گیر کرده بودم، گویا گیر کرده ایم و خواهیم کرد. ادرس کوچه ی کودکی ام را فراموش کرده ام گویا فراموش کرده ایم!

ما فراموش کارانی هستیم که از ادرس بزرگسالان برای ادامه ی راه تغلید کردیم.

در خاطرات تو کودکی زنده اس که میخواهد فوران کند، میخواهد نقاشی کند، بازی کند، قهقهه بزند؛ بگذار با دوبال کوچکش پرواز کند به سوی اسمان ها!