آشنایی با پرنده بادخورک (بادقپک)

پرنده ی بادخورک از خانواده ی بادخورکان و راسته ی بادخورک سانان (کوچک پاییان) است. در این پست درباره محل زندگی، شکل و اندازه، گونه های مختلف، دلیل نام گذاری و ... می‌خوانیم

بادخورک یا بادقُپَک یا به لری (بادکپو) پرنده‌ای است از خانوادهٔ بادخورکان (Apodidae)، از راستهٔ بادخورک‌سانان (کوچک‌پاییان). بادخورک‌ها از نظر ظاهری با پرستوها شباهت دارند ولی خویشاوندی نزدیکی با پرستوها ندارند. این پرندگان حدود ۱۰ ماه از سال در حال پرواز هستند. بال های بلند این پرندگان و شکل بدن آن ها کاملا مناسب برای پرواز و ماندن در هوا برای مدت طولانی با صرف کمترین انرژی است.

بادخورک‌ها بدنی باریک و دوکی شکل با بال‌های دراز داسی‌شکل نوک تیز دارند. دم و پاهای آن‌ها کوتاه است و به جز بادخورک کوچک بقیه بادخورک ها دمی دو شاخه دارند. طول بدن آنها ۱۶ تا ۱۷ سانتی متر و گستردگی بال هایشان از ۴۰ تا ۴۸ سانتی متر است. دارای پرواز سریع و به طور معمول اجتماعی‌اند و در هنگام پرواز پر سر و صدا هستند.

نوک بادخورک ها، کوچک ولی دهان آن ها مانند شبگرد ها که آن ها هم رژیم غذایی مشابهی با بادخورک ها دارند بزرگ است.

احتمالا دلیل نامگذاری این پرنده در فارسی به بادخورک، عادت آنان به پرواز و چرخیدن های بی وقفه آنان در هوا است و از آنجایی که امکان مشاهده این پرندگان در حال تغذیه بسیار کم است به صورت عامیانه تصور بر این است که این پرندگان غذا نمی خورند و فقط باد می خورند! اما در انگلیسی از کلمه Swift که به معنای فرز و چابک است استفاده می شود که مطابق با نحوه پرواز این پرندگان پر انرژی، سریع و پر چنب و جوش است. سریع بودن و تغییر ناگهانی مسیر پرواز، عکاسی از این پرندگان را دشوار کرده و فقط با دوربین های حرفه ای امکان تهیه عکس های با وضوح بالا امکان پذیر است.

فرم بال و پا ها در بادخورک ها بر خلاف چلچله ها برای نشستن و پریدن از روی زمین مناسب نیست و به همین دلیل در صورتی که بادخورکی روی زمین بیفتند دیگر نمی توانند بپرد و پرواز کند. از این رو بادخورک ها آشیانه های خود را در ارتفاع انتخاب می کنند تا بتوانند خود را به طرف پایین پرت کرده و روی هوا سُر بخورند.

بادخورک ها در گستره وسیعی از زیستگاه های نواحی بیابانی، استپی و معتدل به سر می برد. در مناطق صخره ای، دره ها و پرتگاه ها و همچنین در مناطقی از شهر ها که امکان آشیانه سازی در حفرات نمای ساختمانها وجود داشته باشد، به ویژه در بافت قدیمی و آجری با ساختمانهای بلند زیست می کند. بادخورک ها لانه خود را از آمیختن آب دهان با مواد گیاهی در سوراخ‌ها می‌سازند.

برخی از گونه های بادخورک ها عبارت اند از: ۱.بادخورک معمولی

۲.بادخورک دودیی: بادخورک معمولی شبیه به بادخورک دودی است با این تفاوت که بادخورک دودی بدن و بال رنگ پریده تری دارد و رنگ آن قهوه ای متمایل به خاکستری است و دارای سفیدی واضح و بزرگی در زیر گلو است که در بادخورک معمولی این لکه سفید به صورت کمرنگ و کوچک تر است و همچنین کل بدن بادخورک معمولی تیره تر و تا حدی سیاه و سرمه ای رنگ است.

۳. بادخورک کوهی(شکم سفید): بادخورک کوهی ( Alpine swift) نام یک گونه از تیره بادخورکان است. بادقپک آلپی در مناطق کوهستانی از جنوب اروپا تا هیمالیا زندگی می‌کند.

۴. بادخورک کوچک

۵. بادخورک طوق دار

اسلاید اضافه....