دریا

های گایز اومدم با ی نوشته ک قلم خودمه و امیدوارم خوشتون بیاد این اونی نیست ک قرار بود بزارمش ولی خوب میتونید برای نوشتن انشاتون ازش استفاده کنید ولی خواهش میکنم ازش اصکی نرید و آدمیزاد باشید

نسیم با موهایم بازی میکند،موج های کوچک روی پایم میرقصند،آواز مرغان دریایی روحم را نوازش میکند و آفتاب با مهربانی دستی روی صورتم می‌کشد.

کمی بیشتر جلو میروم و دریا با آغوش باز از من استقبال میکند. همینطور جلو تر میروم و فریاد نسیم و مرغان را می‌شنوم نمی‌دانم برای چه آنقدر فریاد میزنند‌.باز هم جلو تر میروم تا جایی که فقط گردنم از آب بیرون است.

همچنان صدای فریادشان را می‌شنوم ، فریادی که به من هشدار می‌دهد برگردم،هشدار می‌دهد دریا خوب نیست و هر لحظه ممکن است ظاهری را که مخفی کرده است به من نشان دهد.

دریا برایم ترسناک شده بود،مخصوصا در ان هوای گرگ و میش که هیچ چیزی معلوم نبود.تصمیم گرفتم برگردم،اما گویا دریا از تصمیمم خوشش نیامد.هرچه بیشتر دلم میخواست برگردم دریا از من متنفر تر میشد‌.

اولین گام را برداشتم و با ترس شروع به دویدن کردم.از حرکتی که کردم عصبانی شد و فریاد کر کننده ای کشید،صدایش در تنم لرزه انداخت اما متوقف نشدم و ادامه دادم.با این کار اورا عصبانی تر کردم...و ناگهان...ناگهان من را در خود کشید. برا آزادی تقلا میکردم اما فایده ای نداشت.او گوشش بدهکار نبود.

هرچه بیشتر تقلا میکردم بیشتر فرو میرفتم و بیشتر میترسیدم. آن قدر در خودش غرقم کرد که دیگر نه نوری بود...و نه صدایی:)

دست از تقلا کردن برداشتم و خودم را تسلیم آن روی پلید دریا کردم اما او تسلیم نشد و مصمم تر از قبل در خودش غرقم می کرد. حالا فقط من ماندن و تاریکی و دریایی که وجودش پر از سیاهی و پلیدی بود:)

خوب دوستان این نوشته تموم شد و امیدوارم خوشتون اومده باشه🩷 من به فالو ها و لایکاتون خیلی نیاز دارم تا انگیزه بگیرم بیشتر بنویسم پس حمایتم کنید لطفا🥹🩷